Kάθε τέλος είναι και μια καινούρια αρχή…

Τα πάντα ρει,και ουδέν μένει!

Το είπε ο Ηράκλειτος, ο πρώτος διαλεκτικός, και φυσικά είχε δίκιο. Έτσι και για το blog μας έφτασε η στιγμή να προβάλει τους τίτλους τέλους. Ένας μεγάλος κύκλος που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2007 ολοκληρώνεται τον Απρίλη του 2010.

Δεν έχουμε παράπονο. Σε αυτά τα δυόμιση χρόνια κατανοήσαμε τις δυσκολίες που έχει το γράψιμο, κονταροχτυπηθήκαμε με τις αδυναμίες μας, είδαμε μήνα με μήνα να μας διαβάζουν όλο και περισσότεροι, φτιάξαμε ηλεκτρονικά το φανζίν που ποτέ δεν είχαμε τα χρήματα να τυπώσουμε στο χαρτί.

Ευχαριστούμε όλους όσους μας έκαναν παρέα στη διαδρομή αυτή, ακόμα και αυτούς που δεν συμφώνησαν ποτέ μαζί μας. Σίγουρα θα ξανασυναντηθούμε κάποια στιγμή, ακόμα και αν σήμερα δε μπορούμε να φανταστούμε ακόμα τον τρόπο.

Το κλισέ των καλλιτεχνών είναι «θέλω να φύγω τώρα που είμαι στην κορύφωση της καριέρας μου». Παρότι δεν είμαστε καλλιτέχνες, συμπτωματικά ο Μάρτιος του 2010 ήταν ο μήνας με τους περισσότερους αναγνώστες που είχαμε ποτέ. Οπότε είναι ώρα να υποκληθούμε και εμείς στο κοινό και να χαιρετίσουμε για τελευταία φορά.

Ανοίγουμε τις πόρτες
κλείνουμε τις πόρτες
δρασκελάμε τις πόρτες
και στο τέρμα του μοναδικού μας ταξιδιού
μήτε πολιτεία μήτε και λιμάνι

Το τραίνο εκτροχιάζεται, το πλοίο ναυαγεί, τ’ αεροπλάνο συντρίβεται
Ένα μονάχα επισκεπτήριο στον πάγο χαραγμένο

Αν είχα δικαίωμα, δικαίωμα εκλογής
Να ξαναρχίσω ή όχι τούτο το ταξείδι τούτο το ταξείδι
Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα

(Ναζίμ Χικμέτ, 1958)