Παρατημένος στην … τύχη του

Ο «Κεραυνός Γαβαλούς» στη Μακρυνεία του νομού Αιτωλοακαρνανίας είναι ένα ακόμη ερασιτεχνικό σωματείο που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διατηρήσει το δικαίωμα άθλησης στη νεολαία της περιοχής

Νέοι άνθρωποι αποτελούν το ΔΣ της ομάδας που προσπαθούν για το καλύτερο με μηδαμινή βοήθεια από την πολιτεία
Σε μια περιοχή όπως η Αιτωλοακαρνανία όπου οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν όλα αυτά τα χρόνια από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ υποβάθμισαν όλους τους τομείς ζωής, το γεγονός ότι κάποιοι προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανό τον αθλητισμό αποτελεί κατόρθωμα. Σε μια από τις πιο φτωχές περιοχές της χώρας, όπου η ανεργία μαστίζει ιδιαίτερα τις νεαρές ηλικίες, όπου η αγροτιά ξεκληρίζεται, αναγκάζοντας πολλούς να στραφούν στην εσωτερική μετανάστευση, κάποιοι προσπαθούν να πάνε κόντρα στην αδιαφορία της πολιτείας που τους θέλει τελειωμένους. Αντιμετωπίζοντας τα γενικότερα προβλήματα που υπάρχουν στον ερασιτεχνικό αθλητισμό από την έλλειψη επιχορηγήσεων και των χώρων υποδομής, προσπαθούν να τα καταφέρουν μόνοι τους.

Στο ποδοσφαιρικό σωματείο «Κεραυνός Γαβαλούς» πριν από το Αγρίνιο κάποιοι προσπαθούν να κρατήσουν τη φλόγα αναμμένη. Ωστε να υπάρχει μια διέξοδος στα παιδιά της περιοχής προκειμένου να αθληθούν. Κάτι που είναι δικαίωμά τους και ανάγκη. Την ίδια στιγμή, όμως, που η πολιτεία με την αδιαφορία της προσπαθεί να τους το στερήσει. Στο σημερινό αφιέρωμα του «Ρ» καταγράφουμε τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιείται ο αθλητισμός στην περιοχή της Μακρυνείας. Τα πράγματα είναι τραγικά για έναν νομό που θεωρείται «ποδοσφαιρομάνα» και σήμερα οι περισσότεροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι της περιοχής φυτοζωούν. Δεν είναι και λίγοι οι παίκτες που ξεπήδησαν από τα …αλώνια της Αιτωλοακαρνανίας. Μερικά ονόματα: Πέτρος Μίχος (Ολυμπιακός – Πανιώνιος – Εθνική Ελλάδας), Στράτος Αποστολάκης (Ολυμπιακός – ΠΑΟ – Εθνική Ελλάδας), Χρήστος Βασιλείου (ΠΑΟ – ΟΦΗ) και από τα νέα παιδιά ο Φίλιππος Δάρλας του ΠΑΟ που πρόσφατα κλήθηκε από τον Οτο Ρεχάγκελ στην Εθνική Ομάδα και ο Αγης Πασάς της Καλλιθέας.

Βουνό το προβλήματα

Βουνό τα προβλήματα για τον Κεραυνό Γαβαλούς
Ας επιστρέψουμε, όμως, στο σωματείο που θα συνεχίσουμε σήμερα την έρευνα στο «Ρ». Ο λόγος για τον «Κεραυνό Γαβαλούς», το καμάρι της επαρχίας Μακρυνείας, όπου και η ομάδα αντιπροσωπεύεται στη διοίκηση από νέα παιδιά που πήραν τα ηνία του συλλόγου. Ο πρόεδρος των «κιτρινόμαυρων» Τάσος Μαλαβέτας παραθέτει μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σύλλογος: «Από πού ν’ αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει. Πραγματικά δίνουμε έναν αγώνα με ελάχιστη βοήθεια, ώστε να διατηρήσουμε όχι μόνο τον «Κεραυνό» στην κατηγορία, αλλά και να δώσουμε δίοδο στη νεολαία του Δήμου μας, ώστε να στραφεί στο λαοφιλέστερο άθλημα που είναι το ποδόσφαιρο», επισημαίνει.

– Ποια είναι τα κυριότερα προβλήματα του συλλόγου;

«Το οικονομικό, όπως άλλωστε και στα περισσότερα ερασιτεχνικά σωματεία της χώρας, αλλά και της γύρω περιοχής, είναι αυτό που μαστίζει και μας. Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια δεν έχουμε πάρει την επιχορήγηση από την πολιτεία και μόλις τον περασμένο Σεπτέμβρη βάλαμε στο ταμείο μας 1.200 ευρώ».

– Και πώς τα φέρνετε βόλτα;

«Ας είναι καλά μερικοί άνθρωποι που αγαπούν το χωριό και την ομάδα και μας δίνουν κάποια χρήματα. Ανθρωποι από την περιοχή μας όπως οι κ.κ. Γούμενος (πρόεδρος του ΠΑΟΚ), Σαλευρής (πρόεδρος της Καλλιθέας), Παπακώστας (χορηγός φανέλας) καθώς και ο Σύλλογος Γαβαλιωτών Αθήνας που θα μας δώσει φέτος 3.000 ευρώ».

– Φτάνουν αυτά τα χρήματα;

Στην κουβέντα μας μπαίνει το μέλος του ΔΣ του «Κεραυνού» Χρήστος Αποστολόπουλος που τονίζει: «Οχι, βέβαια. Θέλετε να σας δώσω παραδείγματα; Τα έξοδα της ανδρικής ομάδας στη Β’ κατηγορία Αιτωλοακαρνανίας που είμαστε είναι μεγάλα. Θέλουμε 125 ευρώ για έξοδα διαιτητών και νοσηλευτή όταν παίζουμε εντός έδρας. Μετά υπάρχουν τα έξοδα μετακίνησης παικτών στα εκτός έδρας ματς, η φροντίδα του γηπέδου, τα αναλώσιμα υλικά και ο μισθός προπονητή. Πώς να τα φέρουμε όλα σε πέρας;»

Ο Γιάννης Ταρναράς, επίσης μέλος του ΔΣ της ομάδας, δηλώνει: «Εχουμε μια παιδική ομάδα από τις καλύτερες στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Πέρσι πήραμε επιχορήγηση 300 ευρώ, φέτος ακόμη είμαστε στο περίμενε. Δίνουμε πραγματικά μάχη να κρατήσουμε τα παιδιά στο χωριό, αφού τα περισσότερα δυστυχώς έφυγαν για την Αθήνα. Πρέπει να εντείνει τις προσπάθειές του το κράτος, ώστε να μείνει η νεολαία στην επαρχία. Ομως αυτό είναι δύσκολο, αφού οι συνθήκες είναι δύσκολες. Η αγροτιά είναι στα όρια της εξαθλίωσης και έτσι όλοι ψάχνουν για μια καλύτερη τύχη στα αστικά κέντρα. Φυσικά, όπως γίνεται αντιληπτό, τα κίνητρα για τα παιδιά είναι μηδαμινά».
Απούσα η δημοτική αρχή

Ο Δήμος Μακρυνείας, αλήθεια, τι κάνει για την ομάδα; Στο ερώτημα αυτό απαντά ο Αρης Σουφλής εκ των αρωγών της εφημερίδας «Μακρυνεία» που εκδίδεται από τους Γαβαλιώτες που κατοικούν στην Αθήνα: «Δυστυχώς η δημοτική αρχή δεν είναι στο πλευρό της ομάδας», για να συμπληρώσει ο Χρ. Αποστολόπουλος: «Οι τοπικοί φορείς δεν ασχολούνται με τον Κεραυνό. Ο Δήμαρχος Κώστας Μπάρλας δε βοηθάει το σύλλογο οικονομικά αλλά ούτε και ηθικά. Πώς λοιπόν να πάει μπροστά η ομάδα; Πώς να μείνουν τα νέα παιδιά στον τόπο τους; Τα καπνά πάνε από το κακό στο χειρότερο, νέες θέσεις εργασίας δεν υπάρχουν στην περιφέρεια και όλοι ψάχνουν την τύχη τους στην Αθήνα».

Καταλήγοντας με μια φωνή, τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ του Κεραυνού, Μ. Καρκαλής, Χ. Κοτσάνης, Α. Στασινός και Κ. Γκοργκόλης κάνουν έκκληση, ώστε η Πολιτεία να σκύψει πάνω από τα προβλήματα όχι μόνο του «Κεραυνού Γαβαλούς» που μετράει αισίως 51 χρόνια ζωής, αλλά γενικότερα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο που μαραζώνει ολοένα μέρα με τη μέρα, κυρίως στην επαρχία…

Ανδρέας ΠΑΓΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Advertisements

Η ιστορία του τίτλου του «Ριζοσπάστη»

Όλοι γνωρίζουν την πρωινή εφημερίδα «Ριζοσπάστης». Λίγοι όμως έχουν μπει στον κόπο να ψάξουν την ιστορία αυτού του τίτλου. Η οποία αρχίζει από το 1850. Πολύ πριν γίνει ο «Ριζοσπάστης» που ξέρουμε, δηλαδή όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ. Θα αρχίσω την ιστορία γράφοντας για τους παλιότερους «Ρ» με τις χρονολογίες εμφάνισής τους.

1) Εφημερίδα στην Κέρκυρα. Ιδρύθηκε 4 Απριλίου του 1850.

2) Εφημερίδα στην Κεφαλονιά. Ιδρύθηκε το 1863. Οι εφημερίδες αυτές υποστήριζαν το κόμμα των Ριζοσπαστών της Ιονίου Βουλής, πριν την ένωση με την Ελλάδα.Οι ριζοσπάστες υπήρξαν ένα πολιτικό κόμμα που αναπτύχθηκε στα Επτάνησα και κυρίως την Κεφαλονιά, στη διάρκεια της αγγλικής κατοχής των νησιών. Σημαντικότεροι ριζοσπάστες θεωρούνται οι Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος και Ιωσήφ Μομφεράτος, αλλά και οι Παναγιώτης Πανάς, Μικέλης Άβλιχος. Οι ιδέες τους περιέχονται στα άρθρα τους στις εφημερίδες που εξέδιδαν, όπως ο «Φιλελεύθερος» του Ιακωβάτου και η «Αναγέννησις» του Μομφεράτου. Είναι επηρεασμένοι από το πνεύμα της γαλλικής επανάστασης του 1848, από τους σενσιμονιστές, τον Προυντόν και τον αρχιτέκτονα της ενοποίησης της Ιταλίας Ματζίνι.
Βασικές θέσεις τους η λαϊκή κυριαρχία, η εθνική ανεξαρτησία, αλλά και η εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι ριζοσπάστες της Κεφαλονιάς έβλεπαν την ένωση με την Ελλάδα σ’ αυτή την προοπτική, ενώ η επιτυχία τους στις εκλογές του 1850 προκάλεσε το κλείσιμο των εφημερίδων τους και την εξορία (1851-1857) των ηγετών Μομφεράτου και Ζερβού Ιακωβάτου. Το κενό στην ηγεσία των ριζοσπαστών αναπληρώθηκε από το Ζακυνθινό Κωνσταντίνο Λομβάρδο που μετέβαλε τις αρχικές ιδέες των ριζοσπαστών, αλλά κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία στους κόλπους του κόμματος. Ο Λομβάρδος κατηγόρησε τον Ιακωβάτο ως σοσιαλιστή, ενώ ο τελευταίος και οι οπαδοί του κατηγορούσαν με τη σειρά τους τον Λομβάρδο ότι διαστρέβλωσαν το νόημα του ριζοσπαστισμού.
Στην ψηφοφορία για την ένωση με την Ελλάδα που έγινε στην Ιόνια Βουλή οι Μομφεράτος και Ζερβός Ιακωβάτος, οι Αληθείς Ριζοσπάσται, όπως αυτοαποκαλούνταν, αρνήθηκαν να συμμετάσχουν και απουσίασαν, αφού δε θέλησαν να συμμετάσχουν στην «επικύρωση της αγγλικής πολιτικής στην Ελλάδα», όπως είπαν. Κι αυτό γιατί το αίτημα για τη δημοκρατία ήταν εντελώς απόν από κάθε συζήτηση. Αντίθετα, το ριζοσπαστικό ρεύμα υπό το Λομβάρδο, οι Ενωτικοί Ριζοσπάσται, υπερψήφισε την πρόταση ένωσης αγνοώντας κάθε ζήτημα που σχετιζόταν με κοινωνικές προεκτάσεις.

3) Εφημερίδα στην Αθήνα. Ιδρύθηκε 8 Οκτωβρίου του 1878.

4) Εφημερίδα εθνική, πολιτική και κοινωνική. Ήταν εβδομαδιαία και διατηρήθηκε από τις 9 Φεβρουαρίου του 1908 μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου του 1911. Κάλυψε μεταξύ άλλων τις κινητοποιήσεις των αγροτών στη Θεσσαλία, οι οποίες κορυφώθηκαν το 1910 με την εξέγερση του Κιλελέρ. Με τον αγώνα αυτό απαλλοτριώθηκαν τα τσιφλίκια και έπαψαν να υπάρχουν κολίγοι. Εκδόθηκε από το Γεώργιο Φιλάρετο (1848-1929), ο οποίος ήταν πολιτικός, νομικός και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και εργάστηκε ως δικηγόρος και δημοσιογράφος στην Αθήνα και την ιδιαίτερη πατρίδα του. Εξέδιδε την εφημερίδα «Εύβοια» (1876-1881) στη Χαλκίδα και την εφημερίδα «Ριζοσπάστης» (1908-1910) στην Αθήνα. Εκλέχτηκε βουλευτής, ως ανεξάρτητος, σε τέσσερις περιόδους. Ως πολιτικός υπήρξε γνήσιος δημοκράτης και οπαδός της αβασίλευτης δημοκρατίας. Έγινε υπουργός Δικαιοσύνης, και προσωρινά των Εξωτερικών, στην κυβέρνηση Κ. Κωνσταντόπουλου (1892). Το 1916 στην κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης η Τριανδρία τού ανέθεσε τη διεύθυνση του Πολιτικού της Γραφείου. Αργότερα αποσύρθηκε και ιδιώτευσε στην Καλλιθέα (Αθήνα), όπου διέμενε από το 1887. Υπήρξε συγγραφέας νομικών έργων, ιδίως σε θέματα δημόσιου και ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων, καθώς και πολιτικών συγγραμμάτων.

5) Δισεβδομαδιαία εφημερίδα που εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Ιουνίου του 1916 από τον Ι. Πετσόπουλο. Υπήρξε η πρώτη δημοκρατική, αντιμοναρχική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης. Υπέστη επίθεση από αξιωματικούς, οι οποίοι τραυμάτισαν το διευθυντή της και κατέστρεψαν τα γραφεία της.

Εδώ τελειώνει η ιστορία των προγόνων του «Ρ» και αρχίζει η ιστορία του «Ρ» που ξέρουμε σήμερα. 23 Ιουλίου του 1917 ο Ι. Πετσόπουλος ίδρυσε στην Αθήνα τον καθημερινό «Ρ». Αρχισυντάκτης ήταν ο Ν. Γιαννιός. Η έκδοση διακόπηκε στις 23 Σεπτέμβρη του 1918. Στην περίοδο αυτή ακλουθούσε ριζοσπαστική δημοκρατική πολιτική. 30 Δεκέμβρη του 1918 επανεκδόθηκε. Την 1η Μαίου του 1919 έγινε επίσημο όργανο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ), το οποίο μετά την αποδοχή των 21 όρων της 3ης Διεθνούς μετονομάστηκε σε ΚΚΕ. Για ένα διάστημα ο «Ρ» ήταν όργανο και της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ).

Τον Αύγουστο του 1921 ο Ι. Πετσόπουλος παραχώρησε τα δικαιώματα ιδιοκτησίας στο ΚΚΕ, παραμένοντας διευθυντής. Το Σεπτέμβρη του 1922 αποχώρησε και από τη σύνταξή του. Το 1925 κατά τη μεγάλη πανσιδηροδρομική απεργία ο «Ρ» εξέδιδε και απογευματινό φύλλο. Επί δικτατορίας Παγκάλου απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του και επανακυκλοφόρησε μετά την πτώση του τον Αύγουστο του 1926. Το Σεπτέμβρη του 1931 διέκοψε την κυκλοφορία του, φορτωμένος με τεράστια πρόστιμα. Το ΚΚΕ εξέδωσε στη θέση του το «Νέο Ριζοσπάστη» που γραφόταν εξολοκλήρου στη δημοτική.

Από τότε έως το 1974 τα διαλειμματα νόμιμης έκδοσης ήταν λίγα σε σχέση με τα μεγάλα διαστήματα παράνομης έκδοσης του «Ρ». Στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μανιαδάκης έβγαζε και δικό του «Ρ» τον οποίο υποτίθεται ότι διακινούσε η «Προσωρινή Διοίκηση». Στις συνθήκες παρανομίας που επικρατούσαν τότε, ήταν δύσκολο για ένα απλό μέλος να καταλάβει ποιος ήταν τίμιος αγωνιστής και ποιος όργανο του Μανιαδάκη. Ο τελευταίος ονειρευόταν πως με το δικό του έντυπο θα έστρεφε όσους δεν είχαν υπογράψει δήλωση στην αποδοχή του δικτάτορα. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα.

Για ένα διάστημα εκδιδόταν και ο «Ρ της Δευτέρας» στην περίοδο μετά το 1974. Πλέον δε συνεχίζεται αυτή η προσπάθεια, με μόνη εξαίρεση τις Δευτέρες που έπονται εκλογών.

Βαριά πρόστιμα δέχτηκε ο «Ρ» και επί ΠΑΣΟΚ. Το 1985, με το Σημίτη υπουργό οικονομικών, το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου επιχείρησε την περίφημη «λιτότητα». Μέσα στις αποφάσεις ήταν το πάγωμα των μισθών των εργαζομένων στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ο «Ρ» δεν υπάκουσε και έδωσε την αύξηση στους υπαλλήλους του. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτεί πρόστιμα που έβαλαν σε κίνδυνο τη λειτουργία του.

Θα πολεμήσουμε με όλες τις μορφές και τα μέσα

Mε αφορμή την ύπουλη τακτική του Στυλιανίδη και την ανακοίνωση της νεολαίας του ΣΥΝ είπα να δημοσιεύσω αυτό το σημερινό άρθρο του Ριζοσπάστη

Εκ του ασφαλούς και κουτοπόνηρα ο υπουργός – πλασιέ των ιδιωτικών πανεπιστημίων Ε. Στυλιανίδης επιχείρησε με ύπουλη τακτική και προκλητική μεθοδολογία χτες στη Βουλή να υπονομεύσει το ΚΚΕ και την τακτική του για την ανάπτυξη ενός πραγματικά μαζικού κινήματος απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησής του, τη στιγμή ακριβώς που αναπτύσσονται εκ νέου κινητοποιήσεις των φοιτητών, όταν ήδη η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην ομιλία της είχε ξεκαθαρίσει στον Ε. Στυλιανίδη: Το ΚΚΕ θα πολεμήσει με όλες τις μορφές και όλα τα μέσα, με όρους μαζικού κινήματος και μαζικών διαδικασιών, ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης για τα πανεπιστήμια.

Σκυτάλη από τον Στυλιανίδη επιχείρησε να πάρει η νεολαία του ΣΥΝ, που με ανακοίνωσή της ισχυρίστηκε ότι δήθεν ο υπουργός Παιδείας «ευχαρίστησε το ΚΚΕ για τη στάση που κρατά στις φοιτητικές κινητοποιήσεις»… Δε θα είχε προλάβει, ως φαίνεται, η Νεολαία του ΣΥΝ να διαβάσει τη θέση του κόμματός της υπέρ της αγοραίας γνώσης και των «επενδύσεων» των Ελλήνων επιχειρηματιών, για να καταλάβει ποιος ταυτίζεται με την κυβέρνηση και ποιος όχι. Ετσι είναι όμως οι οπορτουνιστές. Καθώς συμφωνούν στην πράξη με την κυβερνητική πολιτική, καταφεύγουν στην προβοκάτσια για να σκεπάσουν σαν τη γάτα τη βρωμιά.

Μέσα στη Βουλή ο υπουργός Παιδείας αφού δικαιολόγησε – απαντώντας στην Επίκαιρη Ερώτηση της Αλ. Παπαρήγα – πλήρως τη «στρατολόγηση» φοιτητών – προπαγανδιστών του ΝΑΤΟ μέσα από τα διάφορα «σεμινάρια», επέλεξε στη δευτερολογία του – όταν η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ δεν είχε δικαίωμα να πάρει το λόγο – να διαστρεβλώσει την τοποθέτηση του Κόμματος και ισχυρίστηκε απευθυνόμενος στην Αλ. Παπαρήγα: «Είναι σαφές ότι έχουμε διαφορετική ιδεολογικοπολιτική προσέγγιση, ωστόσο θα μου επιτρέψετε να πω ότι τιμώ την ξεκάθαρη τοποθέτησή σας και θεωρώ ότι είσθε από τις δυνάμεις της Αριστεράς που σέβονται το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο, διότι και με τις πρόσφατες τοποθετήσεις σας δείξατε ότι αποδοκιμάζετε τη βία. Εν πάση περιπτώσει, μπορεί να διαφωνείτε με το νόμο – πλαίσιο, αλλά σέβεστε τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών μέσα στο αυτόνομο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα».

«Εμείς είμαστε υπέρ της βίας, αλλά επί της ουσίας», του φώναξε από κάτω η Αλ. Παπαρήγα, αλλά τα μικρόφωνα ήταν κλειστά και η ίδια δεν είχε δικαίωμα δευτερολογίας. Η τοποθέτηση ήταν ξεκάθαρη καθώς το ΚΚΕ δεν απορρίπτει καμιά μορφή πάλης, επομένως και την πολιτική βία, όταν αυτή ασκείται με τη δράση των μαζών και αυτό το ξέρουν καλά όλοι, και οι κυβερνώντες. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη τοποθέτηση του υπουργού της Παιδείας των μονοπωλίων. Αυτό φοβούνται, αυτό θέλουν να εμποδίσουν, τη δημιουργία ενός πραγματικά πλατιού μαζικού πολιτικοποιημένου κινήματος που θα ανατρέψει το νόμο παράδοσης της Ανώτατης Παιδείας στους μεγαλοεπιχειρηματίες. Αυτό τον πόλεμο θέλουν να αντιμετωπίσουν χτυπώντας το ΚΚΕ.