Ταινίες DC vs ταινίες Marvel: Ποιος θα είναι ο νικητής? (Μέρος 3)

Η μάχη εξελίσσεται

Που βρισκόμαστε τώρα; Η DC κυριάρχησε στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, αλλά τραυμάτισε τόσο άσχημα τα καλύτερά της φραντσάιζ, χωρίς να έχει ανταγωνισμό, ώστε το είδος αυτών των ταινιών θα είχε πεθάνει αν δεν το έσωζε η  Marvel. Η DC κατόπιν δανείστηκε το επιτυχημένο μοντέλο της Marvel. Άρχισε να αναδεικνύει τους χαρακτήρες της και να σέβεται τους σκηνοθέτες,  φθάνοντας στο σημείο να κλέψει το σκηνοθέτη των «X-Men» για να σκηνοθετήσει το «Superman Returns».

Το μέλλον της Marvel δείχνει λαμπρό. Ο «Wolverine» τα πήγε παραπάνω από ικανοποιητικά. Η κυριαρχία ενός νέου φραντσάιζ του «Iron Man» αναμένεται να συνεχιστεί την επόμενη χρονιά με το δεύτερο μέρος.

Η μεγάλη επιδίωξη όμως είναι να εμφανιστούν όλοι οι δημοφιλείς ήρωες της Marvel μαζί, υπό τον αναμενόμενο τίτλο «The Avengers». Τέτοιες υποσχέσεις άφησε η τελευταία σκηνή του «Iron Man» και  του «The Incredible Hulk». Η DC, για να απαντήσει, προσπάθησε να στήσει μια  ταινία για τη «Justice League of America». Η κολοσσιαία επιτυχία του «Dark Knight» και η αναπάντεχη μετριότητα του «Superman Returns» κατέστρεψαν προς το παρόν το σχέδιο. Από τη μία ο Κρίστιαν Μπέιλ έχει γίνει πολύ περιζήτητος και ακριβός, από την άλλη ο Μπράντον Ράουθ αποδείχθηκε ηθοποιός κάτω του μετρίου.

Η DC έκανε και άλλες ανοησίες. Γύρισε ένα πραγματικό σκουπίδι, την «Catwoman« με σκηνοθέτη κάποιον Πιτόφ και πρωταγωνίστρια την Χάλι Μπέρι. (Θύμιζε αναλογικά την αποτυχημένη «Supergirl« της δεκαετίας του 1980). Δεν προχώρησε στη δημιουργία δεύτερου μέρους για το «Constantine» του Κιάνου Ριβς παρά το ενδιαφέρον που είχε προκαλέσει. Ακόμα και στους πολύαναμενόμενους «Watchmen» προκάλεσε τόσα εμπόδια στη δουλειά του σκηνοθέτη Ζακ Σνάιντερ, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι πολύ κάτω του αναμενόμενου.

Ετυμηγορία

Φαίνεται πως η Marvel κάλυψε το χαμένο έδαφος των τόσων χρόνων καθυστέρησης και πλέον προηγείται κατά πολύ της DC σε τίτλους και εισιτήρια. Μόνο ο Μπάτμαν κρατάει τη DC στην επιφάνεια μετά τις φοβερές επιδόσεις του  «Dark Knight». Η DC δείχνει αδυναμία να αναπτύξει επιτυχημένα οποιονδήποτε άλλο χαρακτήρα. Αντίθετα η Marvel σχεδιάζει να ρίξει στη μάχη το Θωρ, να κάνει ταινία τα νεανικά χρόνια του Μαγκνέτο, να συνδυάσει πολλούς ήρωες μαζί, να ρίξει το Spider-Man 4 και 5 με διαφορά λίγων μηνών, όπου θα εξιστορείται ο γάμος του με τη Μέρι- Τζέιν. Να ανακηρύξουμε από τώρα το νικητή; Ή θα δούμε μια εντυπωσιακή ανατροπή; Η μάχη θα κριθεί στις οθόνες…

Advertisements

Ταινίες DC vs ταινίες Marvel: Ποιος θα είναι ο νικητής? (Μέρος 2)

Το Batman Returns βγήκε στις αίθουσες το 1992 και ήταν επιτυχία, όχι όμως στο βαθμό που ήταν ο προηγούμενος Batman. Η ταινία είχε ακόμα πιο σκοτεινές αποχρώσεις από την προηγούμενη, αν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο για ταινία του Τιμ Μπάρτον. Η Μισέλ Φάιφερ και ο Ντάνι Ντε Βίτο συνέχισαν την παράδοση των μεγάλων ονομάτων που ενσαρκώνουν υπέρ- εγκληματίες, η πρώτη με τη μορφή της Catwoman και ο δεύτερος του Penguin. Αυτό ήταν το ξεκίνημα της ενοχλητικής τάσης να φορτώνονται οι ταινίες υπερηρώων με πολλούς και διάφορους κακούς, στη λογική «όσο πιο πολλοί κακοί, τόσο πιο πολλή δράση και τόσο πιο πολλά λεφτά»!

Ο Μπάρτον και ο Κίτον σκόπευαν να επιστρέψουν για το Batman III. Τα αφεντικά της Γουόρνερ Μπος, όμως, είχαν τη φαεινή ιδέα πως ο Μπάτμαν χρειαζόταν ένα πιο φωτεινό τόνο. Έτσι ο Τζόελ Σουμάχερ κλήθηκε να σκηνοθετήσει με το Μπάρτον στη θέση του παραγωγού. Εξαιτίας αυτού ο Κίτον αποχώρησε για να αντικατασταθεί από τον Βαλ Κίλμερ. Το Batman Forever μπορεί άμεσα να συγκριθεί με Superman III, ένα χάος με ορισμένες στιγμές ποιότητας, αφήνοντας το σύνολο σχετικά ικανοποιητικό.

Αντίστοιχα το Batman and Robin μπορεί να συγκριθεί με το Superman IV: The Quest for Peace. Μια απόλυτη αηδία (με ένα κωμικοτραγικό Σβατζενέκερ) που κατέστρεψε τη σειρά των ταινιών, αλλά και συνολικά τις ταινίες υπερηρώων για το άμεσο μέλλον. Τουλάχιστον μέχρι που μια ομάδα αεικίνητων μεταλλαγμένων μπήκε στο παιχνίδι αλλάζοντας τα πάντα.

Είσοδος της Marvel στο παιχνίδι

Η πρώτη αξιόλογη ταινία της Marvel ήταν ο Blade του 1998, αν και την προμοτάρισαν σαν ταινία τρόμου. Ήταν ο Μπράιαν Σίγκερ με τους X-Men  αυτός που επανεφηύρε ένα είδος που ήταν νεκρό για τρία χρόνια.

Ακολούθησε την επιτυχημένη συνταγή παίρνοντας το υλικό του απολύτως σοβαρά, χωρίς να ξεχνά τις πινελιές χιούμορ, όπου αυτές χρειάζονταν. Οι X-Men θριάμβευσαν στα ταμεία, αποδεικνύοντας ότι ένα καλοφτιαγμένο φιλμ δε χρειάζεται να βασίζεται σε ένα πολύ γνωστό κόμικ (σαν τον Σούπερμαν) για να πουλήσει. Αν οι X-Men ήταν μια τουφεκιά, ο Spider-Man του 2002 ήταν  η κανονιά που θα διέλυε τον αντίπαλο

Το όραμα του Σαμ Ράιμι για το σπασίκλα Πίτερ Πάρκερ, τον οποίο δάγκωσε μια ραδιενεργή αράχνη δίνοντάς του υπερδυνάμεις, έβαλε το θεατή στη θέση του ήρωα, σαν να συνέβαιναν όλα αυτά στον ίδιο. Αυτό ξεχωρίζει ένα χαρακτήρα της Marvel από ένα χαρακτήρα της DC. Ένας χαρακτήρας της DC υπερβαίνει τα κοινά μέτρα. Ένας χαρακτήρας της Marvel είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος σε καταστάσεις που ξεπερνούν τα κοινά μέτρα.

Στη διάρκεια των επόμενων χρόνων ένα κύμα επιτυχιών, αλλά και αποτυχιών από το σύμπαν της Marvel θα πλημμύριζε τους πολύ-κινηματογράφους. Οι περισσότερες από αυτές έμειναν πιστές στις πηγές τους και κράτησαν τη σοβαρότητά του. Δυστυχώς ο Χαλκ του Αγκ Λη πήρε τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά. Κυκλοφόρησε το 2003 και διέθετε ποιότητα και ομορφιά. Το κοινό όμως βαρέθηκε από τους αργούς ρυθμούς και την πολλή ανάλυση της ψυχολογικής κατάστασης των χαρακτήρων. Σε καμία ταινία που πρωταγωνιστεί ο δεύτερος πιο δημοφιλής χαρακτήρας στο σύμπαν της Marvel δεν επιτρέπεται να βαρεθεί το κοινό! Αναπόφευκτα σε καμιά άλλη ταινία δεν μειώθηκαν τόσο γρήγορα τα εισιτήρια μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης βδομάδας προβολής.

Ενώ η DC πάντα επικεντρωνόταν στους δυο σημαντικότερους χαρακτήρες της (Σούπερμαν και Μπάτμαν), η Marvel δεν είχε καμία δυσκολία να φτιάξει ταινία για κάθε ήρωα που είχε στον κατάλογό της. Οι Daredevil, Punisher και Elektra όπως ήρθαν έφυγαν! Επιτυχημένες συνέχειες με κριτήριο τα εισιτήρια ήταν ο «Spider-Man 2» και οι «X2: X-Men United». Τα «Spider-Man 3» και «X-Men – The Last Stand» έκοψαν εισιτήρια, αλλά όχι και τους κριτικούς. Οι δύο ταινίες των «Fantastic Four» απευθύνονταν σε πιο παιδικό κοινό και τα πήγαν αρκετά καλά, ενώ το «Ghost Rider»απλώς επιβίωσε, χωρίς να αναμένεται να δούμε κάποια συνέχεια.

Η DC αντεπιτίθεται

Δεν είναι περίεργη η προσπάθεια της DC να επαναφέρει στο προσκήνιο τον Μπάτμαν και τον Σούπερμαν για τα μάτια ενός νεότερου και απαιτητικού κοινού. Αμφότερες οι σειρές ταινιών ήταν βαριά τραυματισμένες από τις τελευταίες τους ταινίες. Έτσι οι υπεύθυνοι της DC αποφάσισαν να γυρίσουν μερικά επεισόδια πίσω. Στο Μπάτμαν αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω στην εποχή που ο Μπρους Γουέην δεν είχε γίνει ακόμα υπερήρωας. Στο Σούπερμαν αποφάσισαν να ξεχάσουν μόνο τα επεισόδια ΙΙΙ και IV!

Το 2005 στο «Batman Begins» ειπώθηκε η ιστορία της προέλευσης του Μπρους Γουέην με τη στολή του Μπάτμαν να εμφανίζεται μετά το πρώτο μισό της ταινίας. Το 2006 είδε το «Superman Returns» να πιάνει το νήμα της ιστορίας εκεί που το άφησε το «Superman II». Το 2005 όμως ήταν ορόσημο της νέας εποχής: για πρώτη φορά DC και Marvel πάλεψαν σώμα με σώμα. (συνεχίζεται…)

Ταινίες DC vs ταινίες Marvel: Ποιος θα είναι ο νικητής? (Μέρος 1)

Κόκα- κόλα και Πέψη. Δημοκρατικοί και ρεπουμπλικάνοι. Τσικίτα και Ντολ. Λέικερς και Σέλτικς. Windows και Linux. Ντόναλντ Ντακ και Ντάφυ Ντακ. Τα ζευγάρια των μονομάχων στην αμερικανική αγορά δεν έχουν τελειωμό. Με την ευκαιρία που ελληνική εφημερίδα διανέμει τις ταινίες του Σούπερμαν, ενώ είχαν προηγηθεί ο Μπάτμαν και ο Σπάιντερ-μαν, μπορούμε και εμείς να εξετάσουμε την κόντρα των δύο μεγάλων ανταγωνιστών των κόμικς με υπερήρωες. Θα ασχοληθούμε με ένα ειδικό σκέλος που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια. Τις ταινίες με υπερήρωες. Συγκεκριμένα θα προσπαθήσουμε να διαπιστώσουμε ποιος κερδίζει στη μάχη των δύο μονομάχων. Η Marvel ή η DC; Η πρώτη είναι πιο καινούρια, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η δεύτερη ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1930. Πλέον η μάχη τους αποκτά άγρια χαρακτηριστικά και οι οπαδοί και των δύο πλευρών αδημονούν για τη συνέχεια.

Τα πρώτα χρόνια

Χωρίς να υπολογίζουμε τα πρώιμα σήριαλ, η DC ήταν η πρώτη που παρουσίασε μια πλήρη ταινία ενός από τους χαρακτήρες της. Ήταν ο Μπάτμαν του 1966. Πρωταγωνιστής ήταν ο Άνταμ Γουέστ. Η ταινία συνεχίστηκε στην τηλεόραση με εβδομαδιαίο σήριαλ. Παρότι διασκεδαστικό, αυτό το πρωτόλειο παράδειγμα μιας ταινίας υπερηρώων με ηθοποιούς και όχι κινούμενα σχέδια δεν έγινε ποτέ πλατιά αποδεκτό από το ίδιο κοινό που αγόραζε τα αντίστοιχα κόμικς. Τα κόμικς, που πολλοί τα θεωρούσαν σαν ανεγκέφαλη διασκέδαση, είχαν διαπραγματευτεί ήδη θέματα όπως η ουσιοεξάρτηση πολύ πριν την τηλεόραση. Τα κόμικς είχαν ένα μοναδικό τρόπο να τοποθετούν τους ήρωες σε ένα ρεαλιστικό κόσμο, ενώ όταν αυτοί μεταφέρονταν στον κινηματογράφο ζούσαν σε ένα κόσμο καρτουνίστικο. Τέτοιο χαρακτήρα είχε ο πρώτος Μπάτμαν, το κατοπινό σήριαλ του Μπάτμαν, του Σούπερμαν και του Φλας Γκόρντον (δεν ήταν της DC). Αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας του 1970. Στο τέλος της αυτό θα άλλαζε. 

Ο Σούπερμαν του 1978

   Το 1978 βγήκε στις αίθουσες ο Σούπερμαν του Ρίτσαρντ Ντόνερ και τέθηκε ένας πήχης που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Ο Μάρλον Μπράντο (για μια χυδαία μεγάλη αμοιβή) ξεκίνησε την τάση των τεράστιων να εμφανίζονται σε ταινίες με υπερήρωες. Το σλόγκαν «Θα πιστέψεις πως ο άνθρωπος μπορεί να πετάξει» περιγράφει επαρκώς πόσο εμπνευσμένα για την εποχή ήταν τα ειδικά εφέ. Είναι κοινός τόπος σήμερα να βλέπεις ένα χαρακτήρα να πετά ρεαλιστικά στην οθόνη. Τότε όμως δεν ήταν.

Βλέποντας τον Κρίστοφερ Ριβ να πετά υπό το λαμπερό μουσικό θέμα του Τζον Γουίλιαμς το θέαμα ήταν ακαταμάχητο. Χωρίς να είναι τέλεια η ταινία (η αντιστροφή του χρόνου στο τέλος ήταν μια χοντροκοπιά) έφτασε τόσο ψηλά όσο αυτό το είδος των ταινιών μπορούσε να φτάσει. Το κλειδί ήταν πως η ταινία πήρε τον εαυτό της απολύτως στα σοβαρά, αλλά βρήκε το χρόνο και για χιούμορ. Ο πήχης είχε τεθεί.

Σούπερμαν και Σούπερμαν 2 γυρίζονταν ταυτόχρονα. Σκανδαλωδώς ο Ντόνερ απολύθηκε χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να ολοκληρώσει τη δεύτερη ταινία. Τη θέση του πήρε ο Ρίτσαρντ Λέστερ. Σε ένδειξη συμπαράστασης ο Τζιν Χαγκμαν που έπαιζε το Λεξ Λούθορ παραιτήθηκε. Για αυτό τον βλέπουμε πλάτη σε πολλές σκηνές. Παρόλα αυτά ο Σούπερμαν 2 ήταν καλή ταινία, έστω και τραυματισμένη. Ο Σούπερμαν ήταν ακόμα στην κορυφή του κόσμου και μαζί του και η DC. Αυτό δε θα κρατούσε.

Σούπερμαν 4

Ο Ρίτσαρντ Λέστερ έμεινε στο τιμόνι για τον Σούπερμαν 3 του 1983 και ο θρύλος της κομωδίας Ρίτσαρντ Πράιορ προστέθηκε στο καστ. Ο Πράιορ παρότι ιδιοφυής ήταν μια παράδοξη επιλογή για ταινία του Σούπερμαν. Παρόλο που το φιλμ ήταν ένα χάλι, υπήρχαν ακόμα καλές στιγμές. Αυτό όμως δεν ίσχυε για την αηδία του 1987: Σούπερμαν 4: Αναζήτηση της ειρήνης. Κάθε σταγόνα λογικής είχε πεταχτεί έξω από αυτό το τερατούργημα που κατέστρεψε οτιδήποτε ήταν καλό σε αυτή τη σειρά ταινιών. Οι άνθρωποι ανέπνεαν στο διάστημα, η πυρηνική ενέργεια δημιουργούσε έναν υπεράνθρωπο κακοποιό και ο Λεξ Λούθορ είχε ανιψιό. Το φραντσάιζ είχε πεθάνει.

Η πτώση και η αναγέννηση της DC

Μια σοβαρή εκδοχή του Μπάτμαν φημολογείτο για περίπου δεκα χρόνια αφότου ο Σούπερμαν είχε εμφανιστεί με επιτυχία. Το 1989 η φήμη έδωσε καρπούς με την κυκλοφορία του Μπάτμαν, χωρίς να λείψουν οι αντιπαραθέσεις. Ο σκηνοθέτης Τιμ Μπάρτον επέβαλε το προσωπικό του χαρακτηριστικό στυλ. Ακόμα πιο αμφιλεγόμενη ήταν η επιλογή του κωμικού Μάικλ Κίτον για τον ομώνυμο ρόλο. Ο Κίτον αποδείχθηκε ιδανική επιλογή για να δώσει ρεαλιστικότητα  στον στυλιζαρισμένο κόσμο του Μπάρτον. Ο οσκαρικός Τζακ Νίκολσον έπαιξε τον Τζόκερ σαν να έπαιζε τον εαυτό του, αλλά το κοινό το κατάπιε. Ο Μπάτμαν ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του 1989.

Αλλαγή φρουράς

Το 1990 με ελάχιστη προβολή ένας Κάπτεν Αμέρικα βγήκε στις αίθουσες. Λίγο αργότερα κατασκευάστηκε και μια χαμηλού προϋπολογισμού ταινία των Φαντάστικ Φορ με σκοπό να κρατηθεί το κοπυράιτ και όχι να βγει στις αίθουσες. Η «Ελευθεροτυπία» της εποχής έγραφε: «Πρώτα ήταν ο Σούπερμαν, μετά ο Μπάτμαν, μετά θα έρθει ο νέος Σούπερμαν. Η Marvel εξακολουθεί να τρώει τη σκόνη της ανταγωνιστικής DC» αναφερόμενη στις τότε φήμες για Σούπερμαν με το Νικ Κέιτζ πρωταγωνιστή. Κάποιοι πίστευαν πως το σύμπαν της Marvel μπορούσε να αποδειχθεί χρυσωρυχείο, αλλά θα έπαιρνε μερικά χρόνια ακόμα μέχρι να επιβεβαιωθούν. (συνεχίζεται…)