Τρεις μήνες αγώνα- πλούσια πείρα για τη συνέχεια

Μπορούμε πλέον, μετά από τρεις μήνες πολύμορφων αγώνων, να κάνουμε ένα μικρό απολογισμό. Κοιτώντας πίσω μπορούμε να εκτιμήσουμε καλύτερα την αξία που είχε η πρώτη νικηφόρα μάχη. Η απεργία του ΠΑΜΕ στις 17 Δεκέμβρη άνοιξε το δρόμο και αποδείχτηκε αποφασιστική για τη συνέχεια. Ακολούθησαν με ολοένα και καλύτερες προϋποθέσεις οι απεργίες στις 10 και 24 Φλεβάρη, στις 5 και 11 Μάρτη. Επίσης αρκετά συλλαλητήρια, παρεμβάσεις σε εργασιακούς χώρους και εκατοντάδες συσκέψεις. Η κατάσταση είναι σαφώς διαφορετική από ότι ήταν τρεις μήνες πριν.

Ας δούμε τώρα το πολιτικό σκηνικό στο οποίο διαδραματίστηκαν τα προηγούμενα. Το ΠΑΣΟΚ είχε μόλις κερδίσει τις εκλογές στις 4 Οκτώβρη. Η διαφορά του από τον δεύτερο, η άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η λυσσαλέα στήριξη από τα συγκροτήματα των ΜΜΕ το έκαναν να δείχνει ακαταμάχητο.

Ο Γ. Παπανδρέου φυσικά είχε πλήρη επίγνωση πως ερχόταν για να χτυπήσει άγρια την εργατική τάξη της χώρας. Όπως ο Κ. Καραμανλής είχε κάνει απογραφή, έτσι και αυτός είχε προαναγγείλει… καταγραφή! Με τη χρήση της δημιουργικής λογιστικής φόρτωσε το δημόσιο χρέος για να δικαιολογήσει την πολιτική του που θα ακολουθούσε.

Πάγιο τέχνασμα των αστικών κυβερνήσεων είναι να ισχυρίζονται στην αρχή της θητείας τους πως παρέλαβαν καμένη γη. Μετά παίρνουν αντιλαϊκά μέτρα. Όταν πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές εμφανίζουν τους δείκτες της οικονομίας να βελτιώνονται με δημιουργική λογιστική. Τέλος, μόλις βαρεθεί ο κόσμος το ένα κόμμα του δικομματισμού, τα ΜΜΕ τον σπρώχνουν στο άλλο. Η αξιωματική αντιπολίτευση αλλάζει αρχηγό και φτου κι απ’ την αρχή!

Ο Γ. Παπανδρέου είχε ένα επιπλέον ατού. Το ΠΑΣΟΚ ελέγχει σε μεγάλο βαθμό το κίνημα, μέσω των συμβιβασμένων πλειοψηφιών σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, αλλά και το κίνημα των αγροτών και των λοιπών μικρομεσαίων. Έτσι μπορούσε να τάξει στους μεγαλοαστούς της χώρας πως θα περνούσε τα αντιλαϊκά μέτρα χωρίς αντιδράσεις.

Δυστυχώς για αυτούς, εδώ υπάρχει και ταξικό κίνημα και οι απολυμένοι δεν έχουν σαν μόνη διέξοδο την αυτοκτονία όπως στην Φρανς Τέλεκομ. ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΣΕΑ- ΕΒΕ, ΜΑΣ κατόρθωσαν να ξεσηκώσουν τον κόσμο και να φθείρουν μέσα σε πέντε μήνες την εικόνα της κυβέρνησης.

Σύμφωνα με τα παπαγαλάκια της αστικής τάξης, η κυβέρνηση έχει καθυστερήσει το αναπτυξιακό σκέλος του προγράμματός της. Τι εννοούν; Θέλουν, πριν τελειώσει η… λεγόμενη οικονομική κρίση και αρχίσει η οικονομία νέο κύκλο ανάπτυξης, να έχει πετσοκόψει η κυβέρνηση μισθούς, εργασιακά δικαιώματα, συλλογικές συμβάσεις κ.λ.π. Έτσι όταν αρχίσουν οι νέες μπίζνες να έχει πέσει το εργατικό κόστος και να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη τους.

Η επίθεση του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε από το Δημόσιο, διότι η αστική τάξη θέλει να δημιουργήσει εργαζομένους πολλών ταχυτήτων στο χώρο του Δημοσίου και να σαλαμοποιήσει ολόκληρους κερδοφόρους τομείς. Μέσω του «Καλλικράτη» προβλέπεται να γίνουν χοντρές αρπαχτές. Σχολεία, νοσοκομεία, υποδομές θα περνάνε στην τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία δε θα έχει τα μέσα να τα συντηρήσει. Έτσι θα δίνει το μάνατζμεντ σε ιδιώτες! Δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά η αστική τάξη θέλει να το πραγματοποιήσει σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ότι μέχρι στιγμής.

Η μεγάλη επιτυχία του ταξικού κινήματος ως τώρα είναι ότι έχει εμποδίσει σε σημαντικό βαθμό τα αρχικά σχέδια. Μάλιστα έχει τραβήξει στο δρόμο του αγώνα και άλλες δυνάμεις ασκώντας πίεση και παίρνοντας πρωτοβουλίες. Αντίστοιχα και το ΚΚΕ ξεσκέπασε πολιτικά το ΠΑΣΟΚ και έδωσε μάχες ενάντια στα αστικά ιδεολογήματα περί κρίσης που απαιτεί… πατριωτικές θυσίες!

Το μεγάλο ζητούμενο τώρα είναι το εξής. Οι μάζες των εργαζομένων που κατέβηκαν στο δρόμο για πρώτη φορά ή μετά από πολλά χρόνια να μην επιστρέψουν στην απραξία. Αυτός ο κόσμος θέλει να δει τη διαφορά τώρα που έκανε το βήμα και ενδεχομένως να εμφανίζει και μια σχετική ανυπομονησία. Είναι σημαντικό να ενταχθεί γρήγορα στο ταξικό κίνημα για να μπορέσει να εμπλουτίσει τον αγώνα με νέες ιδέες, να κερδίσει εμπειρία, να συνδιαμορφώσει μελλοντικές δραστηριότητες. Δεν πρέπει να χαλαρώσει το αγωνιστικό κλίμα, ακόμα και αν η κυβέρνηση αρχίσει να εξαιρεί μερικούς εργασιακούς κλάδους από τα μέτρα στην προσπάθειά της να διασπάσει τους εργαζομένους. Εάν πετύχει αυτή η προσπάθεια, τότε θα δούμε σύντομα να αλλάζουν οι συσχετισμοί προς το καλύτερο, τροφοδοτώντας με τη σειρά τους τη δυναμική του εργατικού κινήματος. Οι επόμενοι μήνες πιστεύω πως θα είναι καθοριστικοί για τη συνέχεια.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. […] Μπορούμε πλέον, μετά από τρεις μήνες πολύμορφων αγώνων, να κάνουμε ένα μικρό απολογισμό. Κοιτώντας πίσω μπορούμε να εκτιμήσουμε καλύτερα την αξία που είχε η πρώτη νικηφόρα μάχη. Η απεργία του ΠΑΜΕ στις 17 Δεκέμβρη άνοιξε το δρόμο και αποδείχτηκε αποφασιστική για τη συνέχεια. Ακολούθησαν με ολοένα και καλύτερες προϋποθέσεις οι απεργίες στις 10 και 24 Φλεβάρη, στις 5 και 11 Μάρτη. Επίσης αρκετά συλλαλητήρια, παρεμβάσεις σε εργασιακούς χώρους και εκατοντάδες συσκέψεις. Η κατάσταση είναι… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (668 λέξεις)] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: