Ταινίες DC vs ταινίες Marvel: Ποιος θα είναι ο νικητής? (Μέρος 1)

Κόκα- κόλα και Πέψη. Δημοκρατικοί και ρεπουμπλικάνοι. Τσικίτα και Ντολ. Λέικερς και Σέλτικς. Windows και Linux. Ντόναλντ Ντακ και Ντάφυ Ντακ. Τα ζευγάρια των μονομάχων στην αμερικανική αγορά δεν έχουν τελειωμό. Με την ευκαιρία που ελληνική εφημερίδα διανέμει τις ταινίες του Σούπερμαν, ενώ είχαν προηγηθεί ο Μπάτμαν και ο Σπάιντερ-μαν, μπορούμε και εμείς να εξετάσουμε την κόντρα των δύο μεγάλων ανταγωνιστών των κόμικς με υπερήρωες. Θα ασχοληθούμε με ένα ειδικό σκέλος που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια. Τις ταινίες με υπερήρωες. Συγκεκριμένα θα προσπαθήσουμε να διαπιστώσουμε ποιος κερδίζει στη μάχη των δύο μονομάχων. Η Marvel ή η DC; Η πρώτη είναι πιο καινούρια, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η δεύτερη ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1930. Πλέον η μάχη τους αποκτά άγρια χαρακτηριστικά και οι οπαδοί και των δύο πλευρών αδημονούν για τη συνέχεια.

Τα πρώτα χρόνια

Χωρίς να υπολογίζουμε τα πρώιμα σήριαλ, η DC ήταν η πρώτη που παρουσίασε μια πλήρη ταινία ενός από τους χαρακτήρες της. Ήταν ο Μπάτμαν του 1966. Πρωταγωνιστής ήταν ο Άνταμ Γουέστ. Η ταινία συνεχίστηκε στην τηλεόραση με εβδομαδιαίο σήριαλ. Παρότι διασκεδαστικό, αυτό το πρωτόλειο παράδειγμα μιας ταινίας υπερηρώων με ηθοποιούς και όχι κινούμενα σχέδια δεν έγινε ποτέ πλατιά αποδεκτό από το ίδιο κοινό που αγόραζε τα αντίστοιχα κόμικς. Τα κόμικς, που πολλοί τα θεωρούσαν σαν ανεγκέφαλη διασκέδαση, είχαν διαπραγματευτεί ήδη θέματα όπως η ουσιοεξάρτηση πολύ πριν την τηλεόραση. Τα κόμικς είχαν ένα μοναδικό τρόπο να τοποθετούν τους ήρωες σε ένα ρεαλιστικό κόσμο, ενώ όταν αυτοί μεταφέρονταν στον κινηματογράφο ζούσαν σε ένα κόσμο καρτουνίστικο. Τέτοιο χαρακτήρα είχε ο πρώτος Μπάτμαν, το κατοπινό σήριαλ του Μπάτμαν, του Σούπερμαν και του Φλας Γκόρντον (δεν ήταν της DC). Αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας του 1970. Στο τέλος της αυτό θα άλλαζε. 

Ο Σούπερμαν του 1978

   Το 1978 βγήκε στις αίθουσες ο Σούπερμαν του Ρίτσαρντ Ντόνερ και τέθηκε ένας πήχης που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Ο Μάρλον Μπράντο (για μια χυδαία μεγάλη αμοιβή) ξεκίνησε την τάση των τεράστιων να εμφανίζονται σε ταινίες με υπερήρωες. Το σλόγκαν «Θα πιστέψεις πως ο άνθρωπος μπορεί να πετάξει» περιγράφει επαρκώς πόσο εμπνευσμένα για την εποχή ήταν τα ειδικά εφέ. Είναι κοινός τόπος σήμερα να βλέπεις ένα χαρακτήρα να πετά ρεαλιστικά στην οθόνη. Τότε όμως δεν ήταν.

Βλέποντας τον Κρίστοφερ Ριβ να πετά υπό το λαμπερό μουσικό θέμα του Τζον Γουίλιαμς το θέαμα ήταν ακαταμάχητο. Χωρίς να είναι τέλεια η ταινία (η αντιστροφή του χρόνου στο τέλος ήταν μια χοντροκοπιά) έφτασε τόσο ψηλά όσο αυτό το είδος των ταινιών μπορούσε να φτάσει. Το κλειδί ήταν πως η ταινία πήρε τον εαυτό της απολύτως στα σοβαρά, αλλά βρήκε το χρόνο και για χιούμορ. Ο πήχης είχε τεθεί.

Σούπερμαν και Σούπερμαν 2 γυρίζονταν ταυτόχρονα. Σκανδαλωδώς ο Ντόνερ απολύθηκε χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να ολοκληρώσει τη δεύτερη ταινία. Τη θέση του πήρε ο Ρίτσαρντ Λέστερ. Σε ένδειξη συμπαράστασης ο Τζιν Χαγκμαν που έπαιζε το Λεξ Λούθορ παραιτήθηκε. Για αυτό τον βλέπουμε πλάτη σε πολλές σκηνές. Παρόλα αυτά ο Σούπερμαν 2 ήταν καλή ταινία, έστω και τραυματισμένη. Ο Σούπερμαν ήταν ακόμα στην κορυφή του κόσμου και μαζί του και η DC. Αυτό δε θα κρατούσε.

Σούπερμαν 4

Ο Ρίτσαρντ Λέστερ έμεινε στο τιμόνι για τον Σούπερμαν 3 του 1983 και ο θρύλος της κομωδίας Ρίτσαρντ Πράιορ προστέθηκε στο καστ. Ο Πράιορ παρότι ιδιοφυής ήταν μια παράδοξη επιλογή για ταινία του Σούπερμαν. Παρόλο που το φιλμ ήταν ένα χάλι, υπήρχαν ακόμα καλές στιγμές. Αυτό όμως δεν ίσχυε για την αηδία του 1987: Σούπερμαν 4: Αναζήτηση της ειρήνης. Κάθε σταγόνα λογικής είχε πεταχτεί έξω από αυτό το τερατούργημα που κατέστρεψε οτιδήποτε ήταν καλό σε αυτή τη σειρά ταινιών. Οι άνθρωποι ανέπνεαν στο διάστημα, η πυρηνική ενέργεια δημιουργούσε έναν υπεράνθρωπο κακοποιό και ο Λεξ Λούθορ είχε ανιψιό. Το φραντσάιζ είχε πεθάνει.

Η πτώση και η αναγέννηση της DC

Μια σοβαρή εκδοχή του Μπάτμαν φημολογείτο για περίπου δεκα χρόνια αφότου ο Σούπερμαν είχε εμφανιστεί με επιτυχία. Το 1989 η φήμη έδωσε καρπούς με την κυκλοφορία του Μπάτμαν, χωρίς να λείψουν οι αντιπαραθέσεις. Ο σκηνοθέτης Τιμ Μπάρτον επέβαλε το προσωπικό του χαρακτηριστικό στυλ. Ακόμα πιο αμφιλεγόμενη ήταν η επιλογή του κωμικού Μάικλ Κίτον για τον ομώνυμο ρόλο. Ο Κίτον αποδείχθηκε ιδανική επιλογή για να δώσει ρεαλιστικότητα  στον στυλιζαρισμένο κόσμο του Μπάρτον. Ο οσκαρικός Τζακ Νίκολσον έπαιξε τον Τζόκερ σαν να έπαιζε τον εαυτό του, αλλά το κοινό το κατάπιε. Ο Μπάτμαν ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του 1989.

Αλλαγή φρουράς

Το 1990 με ελάχιστη προβολή ένας Κάπτεν Αμέρικα βγήκε στις αίθουσες. Λίγο αργότερα κατασκευάστηκε και μια χαμηλού προϋπολογισμού ταινία των Φαντάστικ Φορ με σκοπό να κρατηθεί το κοπυράιτ και όχι να βγει στις αίθουσες. Η «Ελευθεροτυπία» της εποχής έγραφε: «Πρώτα ήταν ο Σούπερμαν, μετά ο Μπάτμαν, μετά θα έρθει ο νέος Σούπερμαν. Η Marvel εξακολουθεί να τρώει τη σκόνη της ανταγωνιστικής DC» αναφερόμενη στις τότε φήμες για Σούπερμαν με το Νικ Κέιτζ πρωταγωνιστή. Κάποιοι πίστευαν πως το σύμπαν της Marvel μπορούσε να αποδειχθεί χρυσωρυχείο, αλλά θα έπαιρνε μερικά χρόνια ακόμα μέχρι να επιβεβαιωθούν. (συνεχίζεται…)

Advertisements

4 Σχόλια

  1. εγω παντως ακομα νοσταλγω εκεινα τα πρωινα που τρωγαμε δημητριακα με την αδερφη μου και βλεπαμε στο MEGA την σειρα με τον batman! αχ νιατα! ξεγνιασια!!! και τι ωραιος συνδυασμος, actual actors και animation!

  2. χμχμχμ…η όλη ιδέα ΕΝΟΣ αμθρώπου, που ΚΡΥΒΕΙ το πρόσωπό του, ή την ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, και τελικά δεν πολέμά την ουσία των προβλημάτων αλλά επιλεκτικά σώζει μερικούς από τις συνέπειες τους είναι η καρδιά του καπιταλισμού κύρια και του ατομισμού δεύτερα.

    ποιος βγαίνει νικητής από την αντιπαράθεση DC και ΜΑΡΒΕΛ, μα φυσικά χωρίς δεύτερη σκέψη, ο καπιταλισμός που προωθεί και επιβάλλει της κυρίαρχες ιδέες από μικρή ηλικία.

    Ακόμη ένα τρικ των ιστοριών με υπερήρωες είναι να παρουσιάζουν τους «κακούς» ως καρικατούρες, ως μη ρεαλιστικούς κάνοντας τα παιδιά να πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο.

    • Φυσικά έχεις δίκιο. Η θεωρία περί υπερανθρώπου είναι κομμάτι του μεταφυσικού ιδεαλισμού. Την ιστορία τη διαμορφώνουν οι μάζες και όχι τα άτομα. Η ιστορία κινείται σπειροειδώς ανοδικά. Δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Ο καπιταλισμός, που μερικούς αιώνες πριν ήταν προοδευτικός, τώρα αναγκαστικά είναι γατζωμένος στην αντιδραση και στη στασιμότητα. Η διαμάχη DC και MARVEL είναι ένα μικρό παράδειγμα ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης δυο πολυεθνικών ομίλων.
      Τέλος κακοί παρουσιάζονται αυτοί που φθείρουν ξένη ιδιοκτησία. Για αυτούς που εκμεταλεύονται τα μέσα παραγωγής δεν υπάρχει πρόβλημα. Και ο Μπάτμαν/ Μπρους Γουέην και ο Άιρονμαν / Τόνι Σταρκ εκμεταλλεύονται τα μέσα παραγωγής, είναι όμως «οι καλοί»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: