Avatar: οι 3-D ταινίες ήρθαν για να μείνουν (ή μήπως όχι;)


3-D είναι οι ταινίες που δημιουργούν την ψευδαίσθηση της τρισδιάστατης απεικόνισης. Στο παρελθόν το Χόλυγουντ είχε επιχειρήσει άλλες δυο φορές να κάνει μόδα τις τρισδιάστατες προβολές, απέτυχε όμως στον τεχνικό τομέα. Κληρονομιά από τότε είναι τα δίχρωμα γυαλιά που αξιοποιούνται και από τη νέα τεχνική προβολής.

Μέχρι στιγμής η νέα προσπάθεια πάει πολύ καλά και όλα δείχνουν πως θα επεκταθεί κι άλλο. Μετά τον ήχο, το χρώμα, το στερεοφωνικό ήχο, το σαράουντ και την ψηφιακή επεξεργασία, άλλη μια τεχνολογική καινοτομία εισάγεται στον κινηματογράφο.

Το Avatar του James Cameron θα είναι ένα κρίσιμο τεστ. Μέχρι τώρα είχαμε δει 3-D κυριώς παιδικές ταινίες και ειδικότερα ψηφιακά καρτούν, όπως το Ice Age 3. Τώρα θα δούμε μια κανονική ταινία επιστημονικής φαντασίας με πραγματικούς ηθοποιούς και τεράστιο προϋπολογισμό. Από την εμπορική επιτυχία της θα κριθούν πολλά.

Δείτε περισσότερα για την ταινία…
Δείτε το Teaser Trailer…

Υ.Γ. Φαντάζεστε τρισδιάστατη ταινία του Αγγελόπουλου;
Να το νιώθεις το χιόνι και την ομίχλη σε όλο τους το βάθος…!
Υ.Γ.2 Αβατάρ (Avatar) ονομάζονται από την Ινδουιστική θρησκεία οι θείες ενσαρκώσεις… δείτε περισσότερα…

«Ακραία διάσταση απόψεων» στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Από την Καθημερινή διαβάσαμε το άρθρο «Δοκιμάζει τις αντοχές του ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ»:
glezos_high
«Ο κ. Γλέζος, κατήγγειλε ευθέως τον ΣΥΝ ότι επιχειρεί να διαδραματίσει «ηγεμονικό ρόλο στον ΣΥΡΙΖΑ», σημειώνοντας ότι η Κουμουνδούρου δεν τήρησε τις ιδρυτικές συμφωνίες με τον ΣΥΡΙΖΑ. Υποστήριξε, επίσης, όσον αφορά το πρόσωπο που τελικά θα ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει επικεφαλής. «Εμείς είμαστε εναντίον των αρχηγών. Αν θέλει ο ΣΥΝ αρχηγό, ας έχει…»

Και απορώ: τώρα ενόχλησε τον κ. Γλέζο ο αρχηγός; Το 2004 και 2007 δεν είχε ο ΣΥΡΙΖΑ επικεφαλής του τον πρόεδρο του Συν; Αλλά σου λέει: «Γιατί να μην βάλουμε επικεφαλής ένα «ιστορικό στέλεχος», π.χ. εμένα; Δεν ξέρεις καμιά φορά, μπορεί και να το δεχτούν!»

Τι να πει κανείς… Κατάντια!
Βέβαια και οι άλλοι δεν είναι καλύτεροι.
Είναι εύκολο να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Απολύσεις σε επιχείρηση στην Αμμουδάρα Ηρακλείου Κρήτης

Τουριστικός επιχειρηματίας στην Αμμουδάρα του Δήμου Γαζίου στο νομό Ηρακλείου, αφού διατηρούσε εργαζομένους του απλήρωτους και ανασφάλιστους, προέβη τελικά και σε απολύσεις.

Το θέμα αναδεικνύει η Ενωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηρακλείου σε πρόσφατη ανακοίνωσή της. Εκεί σημειώνει μεταξύ άλλων:
“Οι πρακτικές και η στάση της εργοδοσίας στη συγκεκριμένη επιχείρηση αποτελούν πρόκληση απέναντι σε όλους τους εργαζόμενους της Αμμουδάρας, του Ηρακλείου. Το σωματείο μας καταδικάζει αυτή τη στάση με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο και δηλώνει ότι η εργοδοτική τρομοκρατία δεν θα περάσει. Καλεί όλους τους εργαζόμενους να βγάλουν συμπεράσματα και να καταδικάσουν την αντεργατική πολιτική των κυβερνήσεων τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ που δίνουν “αέρα στα πανιά” της εργοδοσίας να δρα ασύδοτα απέναντι στους εργαζόμενους, καταστρατηγώντας κάθε δικαίωμα. Να βγάλουν συμπεράσματα και να γυρίσουν την πλάτη στον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό της πλειοψηφίας του ΕΚΗ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) που στήριξαν και στηρίζουν αυτή την πολιτική. Να συσπειρωθούν γύρω από τα σωματεία τους, να αγωνιστούν ενάντια στην αντεργατική λαίλαπα και στις προκλήσεις της εργοδοσίας οργανωμένα και ταξικά και μαζί με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ σαν μια γροθιά να χαλάσουν τα σχέδια του κεφαλαίου σε κάθε χώρο δουλειάς”

Καταγγελία Επιτροπής Πόλης Ηρακλείου του ΚΚΕ κατά ξενοδόχων

35_2
Δεν επέτρεψαν στο βουλευτή Α. Σκυλλάκο να συναντήσει εργαζόμενους

Όπως είναι γνωστό στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία, η οποία όμως δεν περνάει τα σιδερόφρακτα οικοδομικά συγκροτήματα των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, των βιομηχανικών περιοχών, των πολυκαταστημάτων και των λοιπών σύγχρονων εργασιακών κατέργων.
Όλοι αυτοί οι επιχειρηματίες που πήραν τις επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τον ελληνικό λαό, δεν διστάζουν καθόλου να τρομοκρατούν με την απειλή της απόλυσης τους εργαζόμενους που με τον ιδρώτα τους παράγουν όλο τον πλούτο.

Δείτε το θέμα από την «Πατρίδα»…

Εννοείται πως ο αγώνας των εργαζομένων δεν πρόκειται να σταματήσει, από κάτι τέτοια εμπόδια, γιατί οι ανάγκες των εργαζομένων θα ικανοποιηθούν μόνο με τη συντονισμένη, αγωνιστική τους στάση, μέσα και έξω από τον εργασιακό χώρο.

Τι γίνεται με την οικονομική κρίση;

financial-crisis

Φθάσαμε αισίως στον Αύγουστο.

Πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες δηλώνουν πως η οικονομική κρίση δεν ήταν τόσο σοβαρή τελικά. Ήδη ορισμένοι επιχειρούν να θέσουν το χρονικό όριο της κρίσης στο 2011. Ας δούμε λοιπόν πως εξελίχθηκαν ως τώρα τα (καπιταλιστικά) μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης.
Στο παρελθόν υπήρχαν δύο πόλοι- «σχολές» αντιμετώπισης των οικονομικών δυσχερειών. Ο φιλελεύθερος και ο σοσιαλδημοκρατικός. Ο πρώτος πουλούσε στους ιδιώτες τις κρατικές επιχειρήσεις απαλλαγμένες από χρέη. Ο δεύτερος αγόραζε από τους ιδιώτες επιχειρήσεις (με χρέη) και προσπαθούσε να τις συνεφέρει. Οι δυο αυτές μορφές διαχείρισης διαδέχονταν η μια την άλλη, σε συντονισμό με τους (κατά προσέγγιση) εικοσαετείς οικονομικούς κύκλους.
Μετά από την τελευταία φιλελεύθερη διαχείριση, θα περίμενε κανείς να ξεκινήσει νέος γύρος κρατικοποιήσεων. Παράγοντες της Ανανεωτικής αριστεράς στην Ευρώπη προεξοφλούσαν πως κατά κει θα πάνε τα πράγματα. Περίμεναν να θριαμβολογήσουν πως ο «νεοφιλελευθερισμός» δε δουλεύει πια, μια άλλη (σοσιαλδημοκρατική) διαχείριση είναι εφικτή, ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη κ.λ.π.
Αντί για αυτό όμως, οι καπιταλιστές προτίμησαν κάτι άλλο. Έριξαν ζεστό χρήμα στις επιχειρήσεις, απευθείας από τους κρατικούς προϋπολογισμούς και χωρίς προσχήματα. Αρχικά στις τράπεζες και μετά σε αρκετούς άλλους κλάδους. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως από την εποχή του κραχ του 1929, το ποσοστό του κρατικού τομέα της οικονομίας στο ΑΕΠ έχει αυξηθεί σε ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με του ιδιωτικού. Οπότε το κράτος έχει μεγαλύτερες δυνατότητες να επηρεάσει την οικονομία, σε σχέση με το 1929.
Ακόμα και έτσι όμως τα ποσά είναι πολύ μεγάλα, και τα περισσότερα κράτη καταφεύγουν στο δανεισμό, στην μεταφορά εξόδων στην πλάτη της τοπικής αυτοδιοίκησης και των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζομένων. Επίσης σταδιακά αυξάνουν την έμμεση φορολογία, που πλήττει κυρίως τα λαϊκά στρώματα και μειώνουν τη φορολογία των επιχειρήσεων. Το συνδικαλιστικό κίνημα στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη έχει φάει πολλά γερά χτυπήματα ήδη από τη δεκαετία του 1980, οπότε δεν είναι ακόμα σε θέση να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Η ανεργία βρίσκεται σε άνοδο, ο πληθωρισμός έχει μικρές ανοδικές τάσεις, αυξάνεται ο χρόνος εργασίας και ο η ένταση της εκμετάλλευσης των εργατών. Μέρος του πληθυσμού βασίζεται στην φιλανθρωπία για να επιζήσει (π.χ. αυξάνεται το ποσοστό των Αμερικανών που τρέφονται από κουπόνια). Την φιλανθρωπία πληρώνουν τα μεσαία στρώματα και έτσι αυξάνεται και άλλο η απόστασή τους από τους μεγαλοαστούς.
economic_crisis_in_the_us
Η αντοχή, όμως, των εργαζομένων έχει και όρια, τα οποία δεν είναι απεριόριστα. Το όριο συνταξιοδότησης μπορεί να πάει από τα 60 στα 65, 67, 70 ή 72. Πόσο παραπάνω όμως μπορεί να πάει; Το τετράωρο μπορεί να γίνει λάστιχο, να γίνει πεντάωρο, εξάωρο. Πόσο παραπάνω μπορεί να πάει; Ορισμένες επιχειρήσεις ζητάνε τζάμπα μεροκάματα (για να βγουν από την κρίση). Πόσα μπορούν να είναι αυτά;
Αναπόφευκτη συνέπεια είναι η πτώση της κατανάλωσης. Ήδη παρουσιάζεται και έχει ανοδικές τάσεις. Π.χ. στον τουρισμό. Πώς να πάει διακοπές ένας που δουλεύει το καλοκαίρι τζάμπα για τον εργοδότη του;
Για να αντιμετωπιστεί η πτώση κατανάλωσης, το σύστημα επιχειρεί τις προσφορές πακέτων από τα είδη ή υπηρεσίες που δεν καταναλώνονται. Π.χ. πακέτα διακοπών σε χαμηλόμισθους, κοινωνικά παντοπωλεία κ.λ.π. Εδώ έρχονται και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις να καλύψουν την έλλειψη υπηρεσιών υγείας, πρόνοιας, ακόμα και παιδείας με δωρεάν προσφορά εργασίας που πάλι επιβαρύνει τα μεσαία στρώματα, αφού αυτά δουλεύουν συνήθως στις ΜΚΟ.
economic-crisis
Νομίζω πως κάπου εδώ είναι και η τελευταία γραμμή άμυνας του συστήματος. Όταν δεν είναι αρκετά όλα αυτά τα διαχειριστικά κόλπα (σε βάθος χρόνου δεν είναι), η κρίση θα επιστρέφει με μεγαλύτερη ένταση.
Υπάρχει η πιθανότητα να έχουμε κατάρρευση κρατικών οικονομιών, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις να πάρουν μορφή πολεμικών αντιπαραθέσεων και πιθανώς να δούμε το φασισμό να αναβιώνει. Πιστεύω όμως πως η εμπειρία από τους δυο παγκοσμίους πολέμους είναι πολύ ισχυρή και θα αποτρέψει γενικευμένους πολέμους μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Οπότε σαν μόνη διέξοδο βλέπω την ισχυροποίηση του λαϊκού κινήματος, το οποίο μπορεί να ανακτήσει τη δυνατότητα να αντεπιτεθεί και να αρχίσει να αποσπά κατακτήσεις.

Επειδή πολύ βαρύ αρχίζει και γίνεται το άρθρο, είναι ώρα να το κλείσω. Προς το παρόν έχουμε ακόμα Αύγουστο…

Αλαβάνος σε σύγχυση και «υπό αποστράτευση»

Δείτε την ανάλυση του εξαποδώ: «Λίγα λόγια για την κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ» και το άρθρο των «Νέων»: «Πυκνώνουν οι βολές κατά Αλαβάνου από στελέχη της Κουμουνδούρου«. Όπως και το ρεπορτάζ του Δημήτρη Τζάθα: «Διχάζει το κάλεσμα για «αποστράτευση» του Αλαβάνου«.

Από ότι φαίνεται ο Αλαβάνος είχε συνηθίσει να κρατά το οικοδόμημα του ΣΥΡΙΖΑ με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Και τώρα πια τα έχει ξοδέψει όλα.
Συμπεριφέρεται σαν να είναι μέλος της ΚΟΕ και όχι του Συνασπισμού. Καταγγέλει αόρατους υπονομευτές. Πάει να ρίξει το βάρος της εκλογικής αποτυχίας στο νεαρό Αλέξη, τον οποίο ο ίδιος προώθησε.

Με λίγα λόγια είναι πλέον βαρίδι για το Συνασπισμό.
Και το αστείο είναι, πως εγώ προσωπικά υπολόγιζα τον Τσίπρα για μετεκλογικό βαρίδι. Τελικά έπεσα έξω. Τι θα δούμε ακόμα από αυτό το κόμμα…
alavanos_tsipras-thumb-large

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΦΗ: Μια κρίση του ποδοσφαιρικού οικοδομήματος

Άρθρο του Δημήτρη Σουλιωτάκη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πατρίς»

Η κρίση που σοβεί εδώ και πολλά χρόνια στον ΟΦΗ – όπως και σε σχεδόν όλες τις ομάδες της χώρας – είναι το αποτέλεσμα της εφαρμογή των καπιταλιστικών νόμων της ζούγκλας και στο χώρο του ποδοσφαίρου.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι η φυσιολογική εξέλιξη του συστήματος που καθιερώθηκε το 1979 για την ενίσχυση ακόμα περισσότερο των ισχυρών, και την χειραγώγηση των συνειδήσεων. Ορισμένες φορές είναι και τεχνητή, που στόχο έχει είτε να αδυνατίσει ακόμη περισσότερο το αντίπαλο σωματείο( ) ή να αναζητηθεί ο νέος «σωτήρας» της ομάδας( ), και να «γλυτώσει» ο προηγούμενος, ενώ το σύστημα θα παραμένει αλώβητο.

Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ξαναμοίρασμα του ελέγχου του χώρου του ποδοσφαίρου, σύμφωνα με τους νέους πολιτικούς και οικονομικούς συσχετισμούς…διαβάστε τη συνέχεια…