O βλάχος στο Παρίσι

vlahos

Κάποτε ήταν ένας βλάχος που ήθελε πολύ να πάει στο Παρίσι. Μετά από πολύ σκέψη πήγε σε ένα πρακτορείο ταξιδίων, έκλεισε θέση σ’ ένα γκρουπ και πήγε…

Στο Παρίσι πλέον ο βλάχος ακολουθεί κατά πόδας τον ξεναγό μια και δεν ήξερε λέξη γαλλικά.

Ο ξεναγός τους γύρισε σ’ όλο το Παρίσι,

-Εδώ είναι η αψίδα του θριάμβου, αυτός είναι ο πύργος του Άϊφελ, εδώ είναι η Παναγία των Παρισίων, Λούβρο…Μονμάρτη…

Ο βλάχος δεν σταματούσε να βγάζει φωτογραφίες. Χιλιόμετρα φιλμ είχε ξοδέψει.

paris5

Φτάνοντας στον περιφερειακό του Παρισιού στις υπόγειες διαβάσεις ο ξεναγός γυρνάει και λέει στους τουρίστες

-Εδώ είναι που σκοτώθηκε η Νταϊάνα της Αγγλίας θλιβερό γεγονός. Το πως έγινε, ένα θα σας πω: ΠΑΠΑΡΑΤΣΙ!

Τελείωσε το ταξίδι γυρνάει στην πατρίδα, εμφανίζει τα φιλμ και φωνάζει συγγενείς και φίλους για να τους δείξει το Παρίσι:

-Ιδώ είναι ου πύργους του Aιφελ, ευτούνους είνι ου Σικουάνας σαν το δικόνε μας τουν Λούρο ένα πράμα.

Ιδώ σκουτώθκι η Νταϊάνα τσ’ Αγγλίας κιέμαθα και του πως μάλιστα.»

Οι φίλοι και οι συγγενείς ρωτύν με ένα στόμα

-Πως;

-Ενα θα σας πω… Παραπάτ’σει!!!!!

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Κουρασμένος, το βραδάκι πάει ένας βλάχος σε ένα μπαρ. Λέει λοιπόν στον μπάρμαν:

    – Ένα κνιάκ!

    – Μεταξάς; ρωτάει ο μπάρμαν.

    – Γιατί; σι τρών; απαντά ο βλάχος.

  2. Τα παλιά χρόνια οι φωτογράφοι που είχαν καταστήματα δεν είχαν πολύ δουλειά. Μία ημέρα εκεί που καθόταν ο φωτογράφος και μετρούσε τις δεκάρες που είχε στη τσέπη του νάσου και μπαίνει ένας βλάχος: Παχύ μουστάκι, καλπάκι στο κεφάλι, μαύρη πουκαμίσα, τσαρούχια κτλ.

    -Γεια σου μάστορα!
    -Γεια σου και σένα κουμπάρε!
    -Βγάζεις φωτογραφίες μάστορα;
    -Εμ τι άλλο κάνω. Φωτογραφίες βγάζω και μάλιστα πολύ καλές!
    -Θέλω να βγάλεις μία μεγάλη και για μένα.
    -Κάτσε να σε βγάλω κουμπάρε…
    -Όχι εμένα!
    -Ποιόν;
    -Τον πατέρα μου, μάστορα!
    -Μετά χαράς κουμπάρε! Πού είναι ο πατέρας σου;
    -Πέθανε! Συχωρέθηκε!
    -Δεν πειράζει. Έχεις καμιά φωτογραφία να την κάνουμε αντίγραφο;
    -Μα αν είχα φωτογραφία δεν θα ‘ρχόμουνα σε σένα…
    -Μα πώς να τον φωτογραφήσω αφού είναι πεθαμένος…
    -Εδώ σε θέλω! Θα πληρωθείς πολύ καλά!

    Τι την ήθελε ο βλάχος και είπε αυτή την κουβέντα! Ο φωτογράφος κλονίστηκε. Σκέφτηκε έτσι, σκέφτηκε αλλιώς και του λέει:

    -Εντάξει κουμπάρε, θα σου στοιχίσει όμως πέντε χιλιάδες δραχμές (ποσό υπέρογκο για την εποχή).

    Είπε αυτή την τιμή για να αποφύγει το βλάχο αλλά να δείξει κιόλας πως έβγαζε καλές φωτογραφίες.

    -Πολλά είναι μάστορα… Αλλά θέλω καλή δουλειά. Να πάρε και δύο χιλιάρικα προκαταβολή.
    -Μείνε ήσυχος κουμπάρε. Έλα σε ένα μήνα να την πάρεις.

    Ο βλάχος, χάιδεψε τα μουστάκια του και έφυγε κατευχαριστημένος. Ο φωτογράφος μας μπήκε σε βαθιά περισυλλογή: «Πώς βγάζουμε, φωτογραφία ενός πεθαμένου;» Το σκέφτηκε έτσι, το έφερε αλλιώς, καμιά λύση δεν εύρισκε!

    Μια μέρα κατηφόριζε για το παζάρι και βλέπει ένα γέρο με γκλίτσα, καλπάκι, τσαρούχια, μαύρη πουκαμίσα, χοντρό μουστάκι κτλ.

    -Γεια σου μπάρμπα!
    -Γειάς πιδί μ’!
    -Έρχεσαι να σε βγάλω μια φωτογραφία;
    -Να’ ρθώ πιδί μ’.

    Πήγαν στο φωτογραφείο, τον φωτογράφησε σε δύο τρεις πλάκες για σιγουριά και του έδωσε και ένα κατοστάρικο!. Τύπωσε τη φωτογραφία, τη μεγέθυνε, την έβαλε σε κάδρο και την κρέμασε στον τοίχο. Όλο αγωνία περίμενε το βλάχο, γιατί εν τω μεταξύ με τις δύο χιλιάδες είχε ξελασπώσει από τα χρέη του και φοβούνταν μήπως δεν αρέσει η φωτογραφία στο βλάχο. Πάνω στο μήνα νάσου ο βλάχος!

    -Γεια σου μάστορα!
    -Γειά σου κουμπάρε!
    -Χμμμ… Τι έγινε με τη φωτογραφία;
    -Νάτην κουμπάρε! Έτοιμη!… και του δείχνει τη φωτογραφία στην κορνίζα.

    Ο βλάχος την κοιτάει, την ξανακοιτάει και λέει:

    -Έεε… ρε πατέρα! Πόσο άλλαξες από τότε που πέθανες!…

  3. Δυο βλάχοι παίζουν trivial.

    -Πες μι, ιένα έλληνα ποδουσφαιριστή που παιζε στην Ελλάδα και τώρα παίζ στου

    εξωτερικού;

    -Τσάρτας, του απαντά ο άλλος.

    -Ούι βλάκα, αυτό ήνι γιοφύρ…

  4. […] Ο βλάχος δεν σταματούσε να βγάζει φωτογραφίες…. [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (183 λέξεις)] […]

  5. Δε θα κουραστώ να σας διορθώνω σε αυτό: αυτόν που αναφέρετε σαν «βλάχο» είναι «ο χωριάτης». Τα βλάχικα είναι λατινογενής γλώσσα και δεν προσφέρεται για παραλλαγές του στυλ «-Ενα θα σας πω… Παραπάτ’σει!!!!!». Μοιάζει πολύ με τα αρχαία λατινικά και από τις σύγχρονες γλώσσες πιο πολύ με τα Ρουμάνικα.

    Είναι ένδειξη ιστορικής και πολιτιστικής άγνοιας να λέτε «βλάχος» και να εννοείτε «χωριάτης». Είναι και προσβολή για μας τους «βλάχους», ή καλύτερα για μας τους βλαχόφωνους Έλληνες. Θα σας παρακινούσα να ψάξετε λίγο την ιστορία και την προσφορά του βλαχόφωνου Ελληνισμού.

    ΥΓ. Πουθενά κατά μήκος του Λούρου ποταμού δεν έχει βλάχους, χωριάτες βέβαια έχει που μιλάν κοφτά τα ελληνικά. Στοιχείο κι αυτό της αμορφωσιάς που έλεγα παραπάνω.

    • O Kritias εννοείται πως έχει απόλυτο δίκιο. Ήμουν σχεδόν σίγουρος πως θα έκανε τη διόρθωση: «αυτόν που αναφέρετε σαν “βλάχο” είναι “ο χωριάτης”». Προφανώς δεν αμφισβητώ την ιστορία και την προσφορά του βλαχόφωνου Ελληνισμού (να ένα ενδιαφέρον θέμα το οποίο δεν απασχολεί την «επίσημη» ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία).
      Kritia δε γράφεις κάτι σχετικό στο blog σου;

  6. Καλή ιδέα redghost.
    Το έχω κατά νου, όταν ετοιμάσω κάτι καλό θα το ξεφουρνίσω.
    Πάρε κι ένα video από το youtube για να ακούσεις λίγα βλάχικα (όπως μιλιούνται στο χωριό μου, το Συρράκο) για του λόγου το αληθές:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: