Πώς να μην είναι άδεια τα τραίνα, όταν δεν υπάρχουν σταθμοί για να πάρουν επιβάτες;

Σιδηρόδρομος υπήρχε από παλιά στην Αττική. Ξεκινούσε από την Αθήνα και διακλαδιζόταν. Η μια γραμμή πήγαινε Πελοπόννησο, η άλλη Θεσσαλονίκη και η μικρότερη Λαύριο. Με την πάροδο του χρόνου η γραμμή Λαυρίου καταργήθηκε, η γραμμή Πελοποννήσου παρέμενε σε πλάτος μόνο ενός μέτρου και η γραμμή Θεσσαλονίκης δεν εκσυγχρονιζόταν.

Ο γέρος Καραμανλής θεωρούσε τα τραίνα περιττά. Προτιμούσε να ξηλώνει γραμμές για να περνάνε αυτοκίνητα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν έδινε δεκάρα για σιδηροδρομικές υποδομές. Τον ΟΣΕ τον είχε για πελατειακή πολιτική.

Κάπως έτσι φτάσαμε στον 21ο αιώνα. Ανάμεσα στα δυο ρεύματα της Αττικής οδού στριμώχτηκε ο Προαστιακός σιδηρόδρομος. Σου λέει «τώρα που απαλλοτριώνουμε, να βολέψουμε όλα τα οχήματα» ή πιο απλά τώρα που βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε- έξι!

Έτσι όλοι οι σταθμοί, πέραν των αστικών περιοχών, είναι πολύ μακριά από τα κέντρα των οικισμών που υποτίθεται πως φέρουν το όνομά τους. Για παράδειγμα ο «σταθμός Κορωπί» απέχει από το Κορωπί τρία χιλιόμετρα. Άρα πρέπει να πάρεις λεωφορείο, για να πας στον προαστιακό, που θα σε πάει στο μετρό, που θα σε πάει εκεί που θέλεις!

Υπάρχουν και χειρότερα όμως. Ανάμεσα στην Παιανία και στα Σπάτα δεν υπάρχει καν σταθμός. Οι κάτοικοι βλέπουν απλώς τα τραίνα να περνούν. Το αστείο είναι πως το σταθμό της Κάντζας τον ονόμασαν «σταθμός Παιανία- Κάντζα». Σου λέει: «Να βάλουμε το όνομα και είμαστε εντάξει». Ο σταθμός απέχει πέντε χιλιόμετρα από την πραγματική Παιανία. Οι κάτοικοι είναι εξοικειωμένοι και εξαρτημένοι από το Ι.Χ. Και πώς να μην είναι, αφού τόσα χρόνια οι συγκοινωνίες ήταν χρονοβόρες ή παρωχημένες ή απαξιωμένες;

Έχω να προτείνω μια βελτίωση που δεν κοστίζει ιδιαίτερα. Την κατασκευή σταθμού του Προαστιακού στον κόμβο 18 της Αττικής Οδού. Με μια κυκλική διαδημοτική γραμμή λεωφορείου «Παιανία- Σταθμός Προαστιακού- Σπάτα- Σταθμός Προαστιακού- Παιανία» αποκτούν και οι δυο δήμοι πρόσβαση στο σταθμό του Προαστιακού, καθώς και άμεση συγκοινωνία μεταξύ τους.

Τώρα που προγραμματίζεται από την κυβέρνηση το ξεπούλημα των σιδηροδρόμων, χρειάζεται να αναπτυχθεί ένα διεκδικητικό κίνημα που όχι μόνο θα προστατέψει τη δημόσια περιουσία από την πλήρη ιδιωτικοποίηση, αλλά θα απαιτήσει την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων που τόσα χρόνια πληρώνουν για υποδομές και υποδομές δεν έχουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: