Και μην ξεχνάτε…

Σε λιγότερο από δυο ώρες ξεκινούν οι πικετοφορίες του ΠΑΜΕ στο Ηράκλειο. Θα είμαστε όλοι εκεί. Η πάλη του ΠΑΜΕ ενάντια στην ακρίβεια που χτυπά τις λαϊκές οικογένειες απλώνεται δυναμικά στις γειτονιές του Ηρακλείου.

Έρχεται το κίτρινο τέρας!

Ο εχθρός του GAP είναι εδώ!

Ο Incredible GAP!

Ο δημοφιλής υπεράνθρωπος χαρακτήρας των κόμικς επιστρέφει με μια νέα ταινία, που παίζεται ήδη στους κινηματογράφους. Οι καταστροφές που προκαλεί ο πράσινος γίγαντας είναι άνευ προηγουμένου! Εκπαραθυρώσεις, διαγραφές, άγριο ξύλο και πολύ ποδήλατο!

Ο αντίπαλος αυτή τη φορά είναι το πασίγνωστο κίτρινο τέρας με τις άπειρες ελιές! Σε προηγούμενα επεισόδια φαινόταν ότι είχε αποσυρθεί από το προσκήνιο. Όμως όπως ξέρετε οι καρτούν χαρακτήρες πάντα επιστρέφουν! Μάλιστα το κίτρινο τέρας για να τσακίσει τον πράσινο γίγαντα χτυπάει αυτή τη φορά στο αδύνατο σημείο του. Δηλαδή στο μυαλό του!

Του στέλνει μια επιστολή που αναφέρει πως ο πράσινος γίγαντας έχει γνωρίσει μόνο ήττες από το 2004. Αναφέρεται και στον πατέρα του πράσινου ήρωα και γράφει πως δε θα δεχόταν ποτέ τις πράξεις του γιου του.

Ο υπεράνθρωπος GAP όμως δεν πέφτει στην παγίδα. Δε δίνει τη μάχη με το μυαλό του. Αντίθετα βασίζεται στα καλογυμνασμένα, γεμάτα μυς πόδια του και στην άριστη φυσική του κατάσταση! Πετάει έξω το κίτρινο τέρας και ξεκινάει με ποδήλατο περιοδεία στην επαρχία για την προώθηση της νέας του ταινίας!

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Το ποδόσφαιρο μπορεί κά­ποιος να το αγαπά κι άλ­λος να το μισεί. Με το πο­δόσφαιρο μπορεί κανείς να ασχολείται αφιερώνο­ντας όλη τη ζωή του, κι άλλος να μην έχει πατήσει ποτέ του σε γήπε­δο. Όποια σχέση όμως κι αν έχει κανείς με το ποδόσφαιρο ως «παιχνίδι», όποια άποψη κι αν έχει για αυτό το «σημαντικότερο από τα ασήμαντα πράγματα αυτού του κόσμου», όπως λέει ο Μπομπερζέ, εφόσον θεωρεί τον εαυτό του σκεπτόμενο άνθρωπο, δεν έχει την πολυτέλεια να αδιαφορεί για το ποδό­σφαιρο ως «κοινωνικό φαινόμενο».

Μια πολιτική δραστηριότητα

Το ποδόσφαιρο είναι κοινωνικό φαινόμενο. Αυτός ακριβώς ο λόγος το καθιστά πεδίο οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής δραστηριότητας. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, το αντιλαμβάνονται για λογαριασμό του άλλοι. Καλό είναι να ρίξει κανείς μια μα­τιά για να δει ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι:

Οι πολυεθνικές που τζιράρουν ετησίως πάνω από 1 τρισ. δολάρια στη «βιομηχανία» του ποδοσφαίρου, καθιστώντας την ισχυ­ρότερη από τη «βιομηχανία» ναρκωτικών και το εμπόριο λευκής σαρκός.

Οι κυβερνήσεις που διακινούν πλευρές της τρέχουσας πολιτικής τους δραστηριότητας μέσω του ποδοσφαίρου.

Αυταρχικά καθεστώτα που επιδιώκουν να εξωραΐσουν το προφίλ τους και να ελέγξουν το εσωτερικό τους με μοχλό και την μπάλα.

Μηχανισμοί του θεάματος και της συνα­κόλουθης ιδεολογίας που προωθούν επιλογές τους «παίζοντας» με το ποδόσφαιρο.

Μια δραστηριότητα που κινητοποιεί δι­σεκατομμύρια ανθρώπους είναι τελικά μια βαθιά πολιτική δραστηριότητα με την έννοια της κίνησης των μαζών. Κι ως γνωστόν, τα όποια πολιτικά αποτελέσματα παράγο­νται, ακριβώς, από τον προσανατολισμό της κίνησης (ή της ακινησίας) των μαζών. Το ποιος λοιπόν διοικεί, ποιος ελέγχει και ποιος κατευθύνει το ποδόσφαιρο, δεν είναι καθόλου αμελητέο ζήτημα ως προς το πού προσανατολίζεται αυτή η κίνηση, άρα ποιος ωφελείται και ποιος χάνει από αυτήν.

Διαδικασία απελευθέρωσης

Ο αθλητισμός γενικά, το ποδόσφαιρο ει­δικότερα, άπτεται της στρατηγικής σημα­σίας που έχει για κάθε άνθρωπο, σε κάθε εποχή -πολύ περισσότερο δε για το σημερινό άνθρωπο τη σημερινή εποχή- αυτό που ονομάζεται «ελεύθερος χρόνος».

Η στρατηγική σημασία του ελεύθερου χρόνου είναι αυτονόητη από την εποχή που ο Σπάρτακος έκανε εξέγερση ενά­ντια στους τυράννους που διοργάνωναν τις Ολυμπιάδες κι από την εποχή που οι εργάτες ζητούσαν οκτάωρο στο Σικάγο απεργώντας ενάντια στους προγόνους των σημερινών ιδιοκτητών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Με άλλα λόγια, για να παίξεις μπάλα, δεν είναι δυνατόν να δουλεύεις 10 ή 12 ώρες, να τρέχεις από το σχολείο στο φροντιστήριο και να ζεις κάπου μεταξύ ανεργίας, εργασιακής ανασφάλειας και ημιαπασχόλησης.

Το δικαίωμα της ξεκούρασης και της ψυ­χαγωγίας, το δικαίωμα της διασκέδασης και της άθλησης, το δικαίωμα να παίζεις μπάλα είναι ουσιαστικά το δικαίωμα της απελευθέρωσης. Ο Αλτουσέρ περιγράφοντας τις πρώτες η μέρες της απελευθέ­ρωσης από τους Γερμανούς, δίνει την εξής εικόνα: «φτιάχτηκαν ζευγάρια… μάθημα αγγλικά και ρωσικά στους νεαρούς Γερμα­νούς και τις νεαρές Γερμανίδες… παίζαμε ποδόσφαιρο και θέατρο με αληθινές γυ­ναίκες. Κάθε μέρα ήταν Κυριακή, δηλαδή ο κομμουνισμός».

Καθρέφτης της οικονομίας

Ένας Άγγλος θεωρητικός έλεγε το εξής απλό: «Όποιος θέλει να δει και να κατα­λάβει τον τρόπο κίνησης της οικονομίας μιας χώρας, δεν έχει παρά να δει τον τρό­πο κίνησης, δομής και λειτουργίας του ποδοσφαίρου στη χώρα αυτή».

Ένα παράδειγμα: στη Γαλλία των 80 εκατ. ανθρώπων, στη Γαλλία του Κοπά και του Πλατινί, στη Γαλλία του ενός Παγκο­σμίου Κυπέλλου των δύο Ευρωπαϊκών Κυ­πέλλων και της σχεδόν συνεχούς παρου­σίας της εθνικής της ομάδας σε όλες τις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, υπάρχουν χίλιες περίπου ποδοσφαιρικές ομάδες. Στην Ελλάδα των 10 εκατομ­μυρίων ανθρώπων, υπάρχουν πάνω από 5 χιλιάδες ποδοσφαιρικά σωματεία. Ο αλτρουισμός και η ανιδιοτελής αγάπη πολλών ανθρώπων για το ποδόσφαιρο δεν δικαιολογούν αυτόν τον υπερμεγέθη πληθωρισμό σωματείων, άρα και «παρα­γόντων». «Τι Λοζάννη, τι Κοζάνη», καπιταλι­σμός εκεί, καπιταλισμός κι εδώ, αλλά εδώ, στον καπιταλισμό των θαλασσοδανείων, πρέπει να λάβουμε υπόψη μία ακόμα πα­ράμετρο: Πέραν της φαιδράς πορτοκαλέας, όταν μιλάμε για το ποδόσφαιρο, ευδο­κιμεί ο καπιταλισμός που έχει «Ρίγκο» και «Κοκκαλιάρη», έχει το «Μπάρμπα- Θωμά» και τον «Περίεργο», έχει τον «Τίγρη» και τον «Θείο», έχει τον «Αγαπούλα» και τον «Χον­δρό»… «Πιπεράτα» προσωνύμια για ευυπόληπτους επιχειρηματίες και ευρέως αναγνωρίσιμες φιγούρες της «χάι σοσάιτι» που διαχειρίζονται τις τύχες των ομάδων τους και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και τι σύμπτωση! Εκτός από το ποδόσφαιρο, όλοι αυτοί και οι ομόσταβλοί τους διαχειρίζονται τις τηλεπικοινωνίες, το πετρέλαιο, τις τράπεζες, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρω­σης σε αυτήν τη χώρα. Κατά τη διάρκεια, δε, αυτής της διαχείρισης, παλαιότερα, έπεφτε και καμία πιστολιά. Τώρα οι αντι­μαχόμενοι περιορίζονται σε ανταλλαγές αγωγών και μηνύσεων.

Η σφραγίδα της κερκίδας

Θα πει κανείς: μήπως πρέπει να διαλέξου­με από τον καπιταλισμό της παράγκας, των λαμογιών και της αρπαχτής, τον κυριλάτο καπιταλισμό της Γαλλίας; Ή μήπως εκεί δεν υπάρχουν «Κοσκοτάδες», όπως ο Ταπί ή οι Μπερλουσκόνηδες της Ιταλίας, οι «κύριοι» που στήνουν αγώνες όπως στη Γερμανία; Όποιος νομίζει ότι αυτό είναι το δίλημμα, να διαλέξουμε τον δήθεν καλό από τον κα­κό καπιταλισμό, μοιάζουν με εκείνους που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν αν η μπάλα εί­ναι στρογγυλή ή τετράγωνη.

Σε αντίθεση με τους ανοργασμικούς και τους δυσκοίλιους, τους διάφορους βαρύγδουπους διανοούμενους, που συχνά υποδύονται τους προοδευτικούς και στολίζουν το ποδόσφαιρο με χαρακτηρισμούς όπως «όπιο του λαού», «υπνοστεντόν», «όργα­νο παθητικοποίησης», «αφιόνι», «συγκι­νησιακή πανούκλα» (πρόκειται για εκεί­νο το είδος διανόησης που απεχθάνεται το λαό και οτιδήποτε λαϊκό, άρα και το πο­δόσφαιρο, και που τελικά η απέχθεια της για το ποδόσφαιρο είναι μια διαμεσολαβημένη έκφραση της απέχθειάς της προς το λαό), συμπαρατασσόμενοι με τον Βένεϊμπλς που μιλούσε για το «ποδόσφαιρο – μπαλέτο της εργατικής τάξης», εκείνο που λέμε είναι τούτο:

Δεν είναι μοιραία η καπηλεία του λαϊ­κότερου, δημοφιλέστερου και δημοκρατικότερου παιχνιδιού από το παγκόσμιο και πολυπλόκαμο δίκτυο που απαρτίζεται από τις πολυεθνικές, τη μαφία του ποδο­σφαίρου, τον υπόκοσμο και τους μεγαλο-παράγοντες της διαπλοκής.

Όσο κι αν βρισκόμαστε σε μια φάση ορι­ακή, που το ποδόσφαιρο βρίσκεται στα χέ­ρια μιας σούπερ κλίκας, που η μόνη επιλο­γή που μας αναγνωρίζει φαίνεται να είναι είτε ανάμεσα στον ευυπόληπτο μπιζνεσμαν πρόεδρο είτε στον «καταφερτζή» που έχει τα «μέσα», επιμένουμε: Το ποδόσφαιρο είναι πεδίο διεκδίκησης όπου η κερκίδα μπορεί να βάλει τη σφραγίδα της, αποκαθηλώνοντας από το ιερατείο της «στρογγυλής θεάς» τον εκάστοτε πρόεδρο της εκάστοτε ΠΑΕ.

Μιλάμε ουσιαστικά για τη διεκδίκηση να παίζουμε μπάλα με τους κανόνες μιας άλλης κοινωνίας, εκεί που το ποδόσφαιρο θα διδάσκει την έννοια «της ηθικής και του καθήκοντος», όπως έλεγε ο (τερματοφύ­λακας) Αλμπέρτ Καμί. Μια κοινωνία στα γήπεδα της οποίας θα παίζεται ένα άλλο ποδόσφαιρο, απαλλαγμένο από τα χρεόγραφα της αγοράς, από τα λιοντάρια της τηλεοπτικής αρένας και από τους μεγιστά­νες του κεφαλαίου. Ένα, ποδόσφαιρο που θα είναι τόσο πολύτιμο και όμορφο, τόσο σημαντικό και αθώο όσο η εικόνα ενός παιδιού όταν παίζει μπάλα.

‘Αρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον ελεύθερο τύπο 7/6/2008

Εφτά μύθοι για το περιβάλλον

Αντιγράφω από το Θανάση Βούτσινο μερικούς μύθους για το περιβάλλον, τους οποίους πιστεύει πολύς κόσμος:

«Εγώ ψωνίζω μόνο βιολογικά προϊόντα γιατί νοιάζομαι για τον πλανήτη!»

• Προφανώς εννοείτε τον Κρόνο, γιατί στη Γη τα βιολογικά τρό­φιμα ταξιδεύουν αρκετές χιλιάδες χιλιό­μετρα με ρυπογόνα μέσα μεταφοράς (αε­ροπλάνα και βαπό­ρια) για να φτάσουν σε εσάς. Επιπλέον, συσκευάζονται πιο σύνθετα (με σελο­φάν, αφρολέξ καφά­σια κ.λπ.) αυξάνοντας έτσι τον όγκο των απορριμμάτων.

«Κανονικά, σε παγκόσμιο επίπεδο, όλες οι καλλιέργειες πρέπει να γίνουν βιολογικές!»

•Κανένα πρόβλημα, αρκεί να κοιμάστε ήσυχοι όταν αυτές θα χορταίνουν μόνο τέσσερα δισεκατομμύ­ρια κατοίκους από τα εξίμισι και κάτι του άμοιρου πλανήτη. Εκτός αν προτιμάτε να αποψιλωθούν όλα τα εναπομείναντα δάση για να γίνουν βοσκότοποι, οι οποίοι θα εξασφαλίζουν την απαιτούμενη ποσό­τητα κοπριάς.

«Τίποτα δεν συγκρί­νεται με το γάλα που μου στέλνουν από το χωριό από αγελάδες ελεύθερης βοσκής».

•Την ξέρετε την τρα­γική ιστορία της μητέρας του Αβραάμ Λίνκολν, που ήπιε γάλα από αγελάδα που βό­σκησε δηλητηριώδες φιδόχορτο;

«Ποτέ πια πλαστικό! Μόνο γυαλί ή αλουμίνιο».

•Αν είναι μόνο ζήτημα αισθητικής, καλώς. Έχετε όμως υπόψη ότι για τρία δοχεία με την ίδια ποσότητα υγρού: το γυάλινο απαιτεί για την κατασκευή του, ενέργεια κατά ένα τρίτο περισσότερη από εκείνη του πλα­στικού, ενώ το αλου­μινίου διπλάσια. Εξάλλου, χωρίς τη χρήση πλαστικών, η ποσότητα άλλων υλι­κών συσκευασίας θα τετραπλασιαζόταν, η κατανάλωση ενέργειας θα διπλασιαζόταν και ο όγκος των απορριμμάτων θα υπερδι­πλασιαζόταν.

«Στο σχολείο δεν μας έλεγαν ότι τα φυτά αναπνέουν και εγκλωβίζουν διοξείδιο του άνθρα­κα; Άρα, γιατί δε φυτεύουμε περισ­σότερα δέντρα να ησυχάσουμε;»

•Προφανώς είχατε κάνει κοπάνα στο άλ­λο μάθημα, που μας έλεγαν ότι τα φυτά επίσης εκπέμπουν ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα, με μια διαδικασία που μόλις έχουμε αρχίσει να κατανοούμε. Επιπλέ­ον, όλη η έκταση της Γης δεν φτάνει για να φιλοξενήσει αριθμό δέντρων ικανό να απορροφήσει το διο­ξείδιο που παράγεται απ’ όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Επίσης, μόνο το 25% του παραγόμενου ξύλου παγκοσμίως κα­ταλήγει σε δομικά υλικά ή έπιπλα με με­γάλη διάρκεια ζωής. Το υπόλοιπο γίνεται χαρτί και άλλα βραχύ­βια προϊόντα, τα δε υπολείμματα (ακόμη και του χαρτιού, αν δεν ανακυκλωθεί) πα­ράγουν περισσότερο διοξείδιο του άνθρα­κα κατά την αποσύν­θεση τους και ένα λιγότερο διάσημο αλλά το ίδιο ή περισ­σότερο επιβλαβές αέριο του θερμοκηπί­ου, το μεθάνιο.

«Κυκλοφορώ παντού με το υβρι­δικό μου αυτοκίνη­το. Έχει μηδενικές εκπομπές ρύπων και επιπλέον έχω τεράστια οικονομία στη βενζίνη».

•Κάπως πρέπει να εξιλεωθεί και αυτό, αφού για όλα τα στά­δια της κατασκευής του χρησιμοποιήθη­κε, όπως και για κάθε τύπου αυτοκίνητο, ποσότητα υγρών καυσίμων συγκρίσι­μη με αυτή που θα έκαιγε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, αν δεν ήταν υβριδικό. Σκεφτήκατε ποτέ το να μειώ­σετε γενικώς τη χρή­ση του αυτοκινήτου;

«Τον παλιό μου υπολογιστή τον έδωσα για ανακύκλωση».

•Εύγε! Μακάρι να βρει τον δρόμο της επιστροφής στην πα­ραγωγή νέων προϊό­ντων. Το 80% των ηλεκτρικών- ηλεκτρονικών απορριμμάτων (από σκληρούς δίσκους, οθόνες, πλη­κτρολόγια κ.λπ.) κα­ταλήγει σε τεράστιες χωματερές στην Κίνα και σε χώρες του Τρί­του Κόσμου όπως η Νιγηρία, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές. Εκεί, κακοπληρωμέ­νοι εργάτες τα απο­συναρμολογούν όπως- όπως και μεγάλες ποσότητες από αυτά καίγονται (προκαλώντας αποπνικτικές αναθυμιάσεις και αναπνευστικά) και ρίχνονται σε πο­τάμια, αυξάνοντας έτσι τις συγκεντρώσεις μολύβδου κα άλλων βλαβερών στοιχείων στο νερό και στο έδαφος. Όλα αυτά βέβαια χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά…

Το σχόλιό μου: Μόνο σε μια κοινωνία με κεντρικά σχεδιασμένη παραγωγή, που δε θα επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τη συσσώρευση κερδών θα προστατεύεται πραγματικά το περιβάλλον. Με διαχειριστικά κόλπα το περιβάλλον δε σώζεται…

Η «Παλιά Ηλεκτρική» γκρεμίστηκε

Η πιο χαρακτηριστική αλλαγή στην όψη της παραλιακής του Ηρακλείου, μετά το γκρέμισμα του «Ξενία», πραγματοποιείται εδώ και λίγες μέρες. Η «Παλιά Ηλεκτρική» είναι παρελθόν. Μετά από πολύχρονες διαμάχες μεταξύ του δήμου Ηρακλείου και του ταμείου που διαχειριζόταν το παλαιό κτήριο, ο δήμος νίκησε στα δικαστήρια. Το μόνο που μένει είναι να μεταφερθούν τα μπάζα και να διαμορφωθεί ο χώρος δίπλα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

Η συνολική διαμόρφωση της παραλιακής είναι μια υπόθεση που διεξάγεται ως τώρα με πολλές σκληρές συγκρούσεις. Σημαντικότεροι διεκδικητές είναι ο δήμος Ηρακλείου και ο Οργανισμός Λιμένα Ηρακλείου. Έχουν διαφωνήσει μέχρι τώρα σχεδόν σε όλα. Από τη χάραξη της παραλιακής μέχρι τη θέση της καινούριας μαρίνας. Οι διαφωνίες τους βέβαια είναι για το ποιος θα κερδίσει τα περισσότερα χρήματα από την άνοδο της αξίας της περιοχής.

Από τις εργασίες μέχρι τώρα έχουν αποκαλυφθεί και πολλές κακοτεχνίες, που μέχρι τώρα απλώς υπήρχαν σε επίπεδο φημών. Για παράδειγμα τα λύματα γνωστού εμπορικού συγκροτήματος, αντί για την αποχέτευση, κατέληγαν κατευθείαν στη θάλασσα με σωλήνα που περνούσε κάτω από την «Παλιά Ηλεκτρική».

Όσο για τη μαρίνα, υπήρξε ένα από τα ζητήματα για τα οποία η Οργάνωση Ηρακλείου του ΚΚΕ πραγματοποίησε πικετοφορία την Πέμπτη 5 Ιουνίου (Παγκόσμια ημέρα για το περιβάλλον). Ένα κομμάτι από την ανακοίνωση που διανεμήθηκε ήταν το ακόλουθο:

«…Το περιβάλλον, λένε διάφοροι, κινδυνεύει από εμάς τους ίδιους… Μας κοροϊδεύουν! Γιατί δεν λένε ότι περιβάλλον και άνθρωποι κινδυνεύουμε από το κεφάλαιο, από το ασύδοτο κυνηγητό του κέρδους. Κραυγαλέα απόδειξη, η «μαρίνα» στον κόλπο του Δέρματα που την κατασκευή της δρομολόγησε η κυβέρνηση της ΝΔ, μέσω του «Οργανισμού Λιμένα Ηρακλείου» (ΟΛΗ), δηλ., της Ανώνυμης Εταιρείας που έστησε στο λιμάνι Ηρακλείου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Αυτή η «μαρίνα» δεν θα φιλοξενεί μόνο τα «γίγα- γιοτ» των 190 και άνω μέτρων. Περιλαμβάνει τεράστιες λιμενικές, εμπορικές και τουριστικές εγκαταστάσεις, μια πόλη ολόκληρη μέσα στη θάλασσα, που θα εξυπηρετεί και θα εγκλωβίζει τον «υψηλό τουρισμό» των γιοτ, για να μην μπαίνει στην πάλη. Απλώνεται από το Γιόφυρο ως το λιμάνι, με μπάζωμα του παραλιακού μετώπου του Ηρακλείου 500 μέτρα μέσα στη θάλασσα.

Η «παραχώρηση της θάλασσας, η κατασκευή και εκμετάλλευση της «μαρίνας» από ιδιώτες αποφασίστηκε με ΝΟΜΟ της ΝΔ, με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, από το 1983. Το ΠΑΣΟΚ διατήρησε το νόμο ως το 2004 και συμπλήρωσε το θεσμικό πλαίσιο των ιδιωτικοποιήσεων. Σήμερα η ΝΔ δημοπράτησε το έργο και ήδη εκδήλωσαν ενδιαφέρον ντόπια και ξένα κεφάλαια- κύρια αραβικά.

Ένα δεύτερο, νέο, ιδιωτικό Ηράκλειο, μέσα στη θάλασσα θα γεννηθεί. Με πρόσωπο στη θάλασσα και την πλάτη στο παλιό Ηράκλειο. Αυτό που είχε πάντα την πλάτη γυρισμένη στη θάλασσα και που το όνειρο του να την κοιτάζει κατά πρόσωπο θα σβήσει για πάντα.

Το σημερινό παραλιακό μέτωπο θα είναι τα σύνορα παλιού και νέου, που ίσως να χρειάζεται και «βραχιολάκι» για να τα περνάμε…»

Το θέμα είναι: θα δεχτεί ο λαός του Ηρακλείου την περιβαλλοντική καταστροφή του κόλπου του Δερματά για να θησαυρίσουν ορισμένοι από τα κότερα των οικονομικά ισχυρών ή θα γίνει υπόθεση όλου του λαού η διαμόρφωση της παραλιακής;

Κλαίει ο δολοφόνος;

Είναι αποκαλυπτικό το άρθρο του Μπογιόπουλου στο Ριζοσπάστη σήμερα.

Είναι δυνατόν να οδύρονται για τις συνέπειες των σεισμικών δονήσεων αυτοί που ευθύνονται για τα ερείπια που πέφτουν;

Αυτοί που αν ένα κτίριο δεν περάσει το τεστ αντισεισμικής θωράκισης, μειώνουν τα στάνταρ του τεστ;

Η κατάσταση είναι πραγματικά τραγική. Καλά τα κτίρια που φτιάχνουν ιδιώτες που έχουν αρκετές φορές πλημμελή προστασία, επειδή το κόστος της αντισεισμικής προστασίας είναι μεγάλο. Αλλά και τα δημόσια κτίρια να βρίσκονται στα ίδια (αν όχι σε μεγαλύτερα) χάλια;

Από τα στοιχεία που δίνονται σήμερα στο άρθρο αυτό, το μόνο συμπέρασμα που μπορείς να βγάλεις είναι ότι είμαστε τυχεροί που δεν πέσανε όλα τα σπίτια…