Ξεκινάει το 8ο Φεστιβάλ ΣΥΣΔΙΕΚ-ΣΥΣΠΙΣ

Έγιναν κιόλας 8!

Ένας θεσμός που γίνεται όλο και πιο ζωντανός χρόνο με το χρόνο. Από τα παιδιά αυτά που ο καπιταλισμός θέλησε να πληρώνουν για τη σχολή τους. Να βγαίνουν με χρέη στην αγορά εργασίας.

Ας ευχηθούμε να ακoλουθήσουν και άλλα, αλλά και να απλωθούν και στην επαρχία.

Δείτε το εδώ (στο Ριζοσπάστη φυσικα 🙂 )

Εκδήλωση για την πρώην βάση Γουρνών

Η Επιτροπή Αγώνα για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της πρώην αμερικανικής βάσης Γουρνών και την αξιοποίηση της έκτασης προς όφελος του λαού και της περιοχής, διοργανώνει, αύριο Κυριακή και ώρα 11 π.μ., στην αίθουσα της Αγγλικανικής εκκλησίας, στην πρώην βάση Γουρνών, με θέμα: «Οι τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την πρώην αμερικανική βάση και η άποψη της Επιτροπής για την ανάπτυξη που χρειάζεται ο τόπος». Θα γίνει συζήτηση με τους προσκεκλημένους, ενώ η συγκέντρωση θα ολοκληρωθεί με συμβολική δεντροφύτευση και μουσική εκδήλωση στο Ενυδρείο.

Αυτός ο τόπος, που κάποτε ήταν ορμητήριο του ΝΑΤΟ, να ριζώσει σαν δέντρο στο χώμα της ειρήνης!

Η ιστορία του τίτλου του «Ριζοσπάστη»

Όλοι γνωρίζουν την πρωινή εφημερίδα «Ριζοσπάστης». Λίγοι όμως έχουν μπει στον κόπο να ψάξουν την ιστορία αυτού του τίτλου. Η οποία αρχίζει από το 1850. Πολύ πριν γίνει ο «Ριζοσπάστης» που ξέρουμε, δηλαδή όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ. Θα αρχίσω την ιστορία γράφοντας για τους παλιότερους «Ρ» με τις χρονολογίες εμφάνισής τους.

1) Εφημερίδα στην Κέρκυρα. Ιδρύθηκε 4 Απριλίου του 1850.

2) Εφημερίδα στην Κεφαλονιά. Ιδρύθηκε το 1863. Οι εφημερίδες αυτές υποστήριζαν το κόμμα των Ριζοσπαστών της Ιονίου Βουλής, πριν την ένωση με την Ελλάδα.Οι ριζοσπάστες υπήρξαν ένα πολιτικό κόμμα που αναπτύχθηκε στα Επτάνησα και κυρίως την Κεφαλονιά, στη διάρκεια της αγγλικής κατοχής των νησιών. Σημαντικότεροι ριζοσπάστες θεωρούνται οι Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος και Ιωσήφ Μομφεράτος, αλλά και οι Παναγιώτης Πανάς, Μικέλης Άβλιχος. Οι ιδέες τους περιέχονται στα άρθρα τους στις εφημερίδες που εξέδιδαν, όπως ο «Φιλελεύθερος» του Ιακωβάτου και η «Αναγέννησις» του Μομφεράτου. Είναι επηρεασμένοι από το πνεύμα της γαλλικής επανάστασης του 1848, από τους σενσιμονιστές, τον Προυντόν και τον αρχιτέκτονα της ενοποίησης της Ιταλίας Ματζίνι.
Βασικές θέσεις τους η λαϊκή κυριαρχία, η εθνική ανεξαρτησία, αλλά και η εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι ριζοσπάστες της Κεφαλονιάς έβλεπαν την ένωση με την Ελλάδα σ’ αυτή την προοπτική, ενώ η επιτυχία τους στις εκλογές του 1850 προκάλεσε το κλείσιμο των εφημερίδων τους και την εξορία (1851-1857) των ηγετών Μομφεράτου και Ζερβού Ιακωβάτου. Το κενό στην ηγεσία των ριζοσπαστών αναπληρώθηκε από το Ζακυνθινό Κωνσταντίνο Λομβάρδο που μετέβαλε τις αρχικές ιδέες των ριζοσπαστών, αλλά κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία στους κόλπους του κόμματος. Ο Λομβάρδος κατηγόρησε τον Ιακωβάτο ως σοσιαλιστή, ενώ ο τελευταίος και οι οπαδοί του κατηγορούσαν με τη σειρά τους τον Λομβάρδο ότι διαστρέβλωσαν το νόημα του ριζοσπαστισμού.
Στην ψηφοφορία για την ένωση με την Ελλάδα που έγινε στην Ιόνια Βουλή οι Μομφεράτος και Ζερβός Ιακωβάτος, οι Αληθείς Ριζοσπάσται, όπως αυτοαποκαλούνταν, αρνήθηκαν να συμμετάσχουν και απουσίασαν, αφού δε θέλησαν να συμμετάσχουν στην «επικύρωση της αγγλικής πολιτικής στην Ελλάδα», όπως είπαν. Κι αυτό γιατί το αίτημα για τη δημοκρατία ήταν εντελώς απόν από κάθε συζήτηση. Αντίθετα, το ριζοσπαστικό ρεύμα υπό το Λομβάρδο, οι Ενωτικοί Ριζοσπάσται, υπερψήφισε την πρόταση ένωσης αγνοώντας κάθε ζήτημα που σχετιζόταν με κοινωνικές προεκτάσεις.

3) Εφημερίδα στην Αθήνα. Ιδρύθηκε 8 Οκτωβρίου του 1878.

4) Εφημερίδα εθνική, πολιτική και κοινωνική. Ήταν εβδομαδιαία και διατηρήθηκε από τις 9 Φεβρουαρίου του 1908 μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου του 1911. Κάλυψε μεταξύ άλλων τις κινητοποιήσεις των αγροτών στη Θεσσαλία, οι οποίες κορυφώθηκαν το 1910 με την εξέγερση του Κιλελέρ. Με τον αγώνα αυτό απαλλοτριώθηκαν τα τσιφλίκια και έπαψαν να υπάρχουν κολίγοι. Εκδόθηκε από το Γεώργιο Φιλάρετο (1848-1929), ο οποίος ήταν πολιτικός, νομικός και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και εργάστηκε ως δικηγόρος και δημοσιογράφος στην Αθήνα και την ιδιαίτερη πατρίδα του. Εξέδιδε την εφημερίδα «Εύβοια» (1876-1881) στη Χαλκίδα και την εφημερίδα «Ριζοσπάστης» (1908-1910) στην Αθήνα. Εκλέχτηκε βουλευτής, ως ανεξάρτητος, σε τέσσερις περιόδους. Ως πολιτικός υπήρξε γνήσιος δημοκράτης και οπαδός της αβασίλευτης δημοκρατίας. Έγινε υπουργός Δικαιοσύνης, και προσωρινά των Εξωτερικών, στην κυβέρνηση Κ. Κωνσταντόπουλου (1892). Το 1916 στην κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης η Τριανδρία τού ανέθεσε τη διεύθυνση του Πολιτικού της Γραφείου. Αργότερα αποσύρθηκε και ιδιώτευσε στην Καλλιθέα (Αθήνα), όπου διέμενε από το 1887. Υπήρξε συγγραφέας νομικών έργων, ιδίως σε θέματα δημόσιου και ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων, καθώς και πολιτικών συγγραμμάτων.

5) Δισεβδομαδιαία εφημερίδα που εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Ιουνίου του 1916 από τον Ι. Πετσόπουλο. Υπήρξε η πρώτη δημοκρατική, αντιμοναρχική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης. Υπέστη επίθεση από αξιωματικούς, οι οποίοι τραυμάτισαν το διευθυντή της και κατέστρεψαν τα γραφεία της.

Εδώ τελειώνει η ιστορία των προγόνων του «Ρ» και αρχίζει η ιστορία του «Ρ» που ξέρουμε σήμερα. 23 Ιουλίου του 1917 ο Ι. Πετσόπουλος ίδρυσε στην Αθήνα τον καθημερινό «Ρ». Αρχισυντάκτης ήταν ο Ν. Γιαννιός. Η έκδοση διακόπηκε στις 23 Σεπτέμβρη του 1918. Στην περίοδο αυτή ακλουθούσε ριζοσπαστική δημοκρατική πολιτική. 30 Δεκέμβρη του 1918 επανεκδόθηκε. Την 1η Μαίου του 1919 έγινε επίσημο όργανο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ), το οποίο μετά την αποδοχή των 21 όρων της 3ης Διεθνούς μετονομάστηκε σε ΚΚΕ. Για ένα διάστημα ο «Ρ» ήταν όργανο και της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ).

Τον Αύγουστο του 1921 ο Ι. Πετσόπουλος παραχώρησε τα δικαιώματα ιδιοκτησίας στο ΚΚΕ, παραμένοντας διευθυντής. Το Σεπτέμβρη του 1922 αποχώρησε και από τη σύνταξή του. Το 1925 κατά τη μεγάλη πανσιδηροδρομική απεργία ο «Ρ» εξέδιδε και απογευματινό φύλλο. Επί δικτατορίας Παγκάλου απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του και επανακυκλοφόρησε μετά την πτώση του τον Αύγουστο του 1926. Το Σεπτέμβρη του 1931 διέκοψε την κυκλοφορία του, φορτωμένος με τεράστια πρόστιμα. Το ΚΚΕ εξέδωσε στη θέση του το «Νέο Ριζοσπάστη» που γραφόταν εξολοκλήρου στη δημοτική.

Από τότε έως το 1974 τα διαλειμματα νόμιμης έκδοσης ήταν λίγα σε σχέση με τα μεγάλα διαστήματα παράνομης έκδοσης του «Ρ». Στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μανιαδάκης έβγαζε και δικό του «Ρ» τον οποίο υποτίθεται ότι διακινούσε η «Προσωρινή Διοίκηση». Στις συνθήκες παρανομίας που επικρατούσαν τότε, ήταν δύσκολο για ένα απλό μέλος να καταλάβει ποιος ήταν τίμιος αγωνιστής και ποιος όργανο του Μανιαδάκη. Ο τελευταίος ονειρευόταν πως με το δικό του έντυπο θα έστρεφε όσους δεν είχαν υπογράψει δήλωση στην αποδοχή του δικτάτορα. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα.

Για ένα διάστημα εκδιδόταν και ο «Ρ της Δευτέρας» στην περίοδο μετά το 1974. Πλέον δε συνεχίζεται αυτή η προσπάθεια, με μόνη εξαίρεση τις Δευτέρες που έπονται εκλογών.

Βαριά πρόστιμα δέχτηκε ο «Ρ» και επί ΠΑΣΟΚ. Το 1985, με το Σημίτη υπουργό οικονομικών, το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου επιχείρησε την περίφημη «λιτότητα». Μέσα στις αποφάσεις ήταν το πάγωμα των μισθών των εργαζομένων στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ο «Ρ» δεν υπάκουσε και έδωσε την αύξηση στους υπαλλήλους του. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτεί πρόστιμα που έβαλαν σε κίνδυνο τη λειτουργία του.

Νέο header

Μου πήρε κάμποση ώρα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα με ικανοποίησε (τουλάχιστον εμένα :D).

Ήθελα να βάλω κι άλλα, όπως την Βασιλειάδου με τη σημαία της ΚΟΕ να παντρεύει την «Αριστερά», αλλά κουράστηκα και σταμάτησα. Συν το γεγονός ότι τα γράμματα με το ζόρι φαίνονται και ξενέρωσα. Τέσπα, άμα έχω ξανά όρεξη, θα το… τελοιοποιήσω.

Η Λισαβόνα ήταν μόνο η αρχή…

Ολόκληρο το άρθρο βρίσκεται στην εφημερίδα που δε σου λέει ποτέ ψέμματα και δε σου κρύβει ποτέ την αλήθεια, στην εφημερίδα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

ΜΕ ΤΙΣ ΨΗΦΟΥΣ των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑ.Ο.Σ, λοιπόν, (και με την δική μας ανοχή – δυστυχώς) οι νταβατζήδες μας θα έρθουν να μας τα αρπάξουν ακόμα πιο χοντρά. Και πιο το νέο, θα μου πείτε; Τους λίγους υπηρετούν, τους λίγους εξυπηρετούν.

Και τι αποφασίσανε τελικά οι κύριοι;

«Ανάμεσα στα άλλα, η Κομισιόν προτρέπει τα κράτη – μέλη σε:
ταχύτερη αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και παραπέρα συρρίκνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων,
σε καθήλωση και μείωση των μισθών, στην πλήρη ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, με την επί της ουσίας κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.
Ακόμα, σε ένταση της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, με ταυτόχρονη εξασφάλιση νέων προνομίων για το μεγάλο κεφάλαιο.»

Μετά (και) από αυτό, ρωτάω ο αφελής:
-ποιος είναι αυτός που θα επιστρέψει στην Ελλάδα να μιλήσει για ανάπτυξη του ανταγωνισμού και την καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας μέσα από αυτή τη διαδικασία;
-ποιος είναι αυτός που θα μιλήσει για «ανικανότητα» της κυβέρνησης και της δεξιάς;
-και κυρίως, ποιος είναι αυτός που θα μιλήσει για την «Ευρώπη της Αριστεράς και της Προόδου»;

filolaikh_ee_xaxa

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ

Με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το θάνατο του πρώην ηγέτη του ΚΚΕ και αγωνιστή του εθνικού και παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος Χαρίλαο φλωράκη παραθέτω προς τιμήν της μνήμης του το βιογραφικό του.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης γεννήθηκε στις 20 Ιούλη 1914 στο χωριό Ραχούλα (Ζογλώπι) του σημερινού Δήμου Ιτάμου των Θεσσαλικών Αγράφων. Ηταν το 4ο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του έζησε δίπλα και μαζί με τους ανθρώπους του μόχθου.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης ήρθε σε επαφή με τις κομμουνιστικές ιδέες από μικρός. Μόλις στα 15 του χρόνια, στην Καρδίτσα, συνδέθηκε για πρώτη φορά με το κομμουνιστικό κίνημα. Το 1929, οργανώθηκε στις Ομάδες Πρωτοπόρων μαθητών της ΟΚΝΕ και έγινε Γραμματέας της Ομάδας Πρωτοπόρων του γυμνασίου του. Μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, το 1932 έφυγε για την Αθήνα.

Στο δρόμο του αγώνα

1933: Μπαίνει στη Σχολή Τηλεγραφητών των ΤΤΤ (Τηλεγραφίας – Ταχυδρομείων – Τηλεφωνίας). Οντας σπουδαστής κηρύσσεται η μεγάλη απεργία των «Τριατατικών». Οι σπουδαστές απεργούν μαζί με τους εργαζόμενους και ο Χαρίλαος εκλέγεται στην Επιτροπή Αγώνα. Αργότερα, θα συγκροτηθεί Σύλλογος Σπουδαστών των ΤΤΤ, στον οποίο εκλέγεται και γραμματέας.

1939: Παρουσιάζεται για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία.

1940: Μετά την κήρυξη του πολέμου, ο Χ. Φλωράκης στέλνεται στο μέτωπο.

1941: Στις αρχές του Ιούνη στρατολογείται στο ΚΚΕ. Το Σεπτέμβρη στο ΕΑΜ.

1942: Το Μάη περνάει στην παρανομία και το Δεκέμβρη ανεβαίνει στο βουνό.

1943 – ’45: Αναλαμβάνει, διαδοχικά, λοχαγός και ταγματάρχης του ΕΛΑΣ, παίρνει μέρος στα Δεκεμβριανά και τον Οχτώβρη του ’45 συλλαμβάνεται.

1946: Το Γενάρη αμνηστεύεται από την κυβέρνηση Σοφούλη. Το Δεκέμβρη ανεβαίνει στο βουνό, στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας.

1947 – ’49: Συμμετέχει σε δεκάδες μάχες, επικεφαλής στρατιωτικών ομάδων του Δημοκρατικού Στρατού. Ορίζεται στην αρχή αντισυνταγματάρχης και το Νοέμβρη του ’48 συνταγματάρχης του Δημοκρατικού Στρατού.

1949: Την άνοιξη αναδεικνύεται αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ και στη συνέχεια τακτικό μέλος της ΚΕ του Κόμματος. Το Σεπτέμβρη περνάει στην ΕΣΣΔ.

1950 – ’53: Φοιτά και ολοκληρώνει τις σπουδές του στη Στρατιωτική Ακαδημία του Φρούνζε.

1954: Επιστρέφει, στις 5 του Απρίλη, παράνομα στην Ελλάδα. Συλλαμβάνεται στις 27 του Ιούλη.

1960: Μετά από αρκετές αναβολές, αρχίζει το Μάη η μεγάλη δίκη του στο στρατοδικείο.

1966: Στις 20 του Απρίλη αποφυλακίζεται με όρους.

1967: Συλλαμβάνεται στις 21 του Απρίλη και εξορίζεται μέχρι και την άνοιξη του 1971.

1968: Ο Χαρίλαος, μετά τη διάσπαση του Κόμματος, συμμετέχει και συμβάλλει αποφασιστικά στη μάχη για την επικράτηση των αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας.

1972: Τον Ιούνη, η 16η Ολομέλεια τον εκλέγει μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Στη 17η Ολομέλεια, το Δεκέμβρη, εκλέγεται Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του Κόμματος.

1973: Στο 9ο Συνέδριο (4 – 10 Δεκέμβρη) επανεκλέγεται Α΄ Γραμματέας της ΚΕ.

1974: Τον Αύγουστο, πριν τη νομιμοποίηση του Κόμματος, ο Χ. Φλωράκης έρχεται στην Ελλάδα.

1978: Το πρώτο μετά από τρεις δεκαετίες Συνέδριο του ΚΚΕ. Ο Χαρίλαος Φλωράκης στην πρώτη, μετά το Συνέδριο, Ολομέλεια της ΚΕ εκλέγεται ΓΓ της ΚΕ.

Στο 11ο Συνέδριο του Κόμματος (1982) και στο 12ο (1987) ο Χαρίλαος επανεκλέγεται ΓΓ της ΚΕ.

1989: Το καλοκαίρι (11 του Ιούλη) σε Ολομέλεια της ΚΕ ο Χ. Φλωράκης κρίνει πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για αλλαγή του Γραμματέα του Κόμματος. Ο ίδιος εκλέγεται Πρόεδρος της ΚΕ του ΚΚΕ.

1991: Το Φλεβάρη πραγματοποιείται το 13ο Συνέδριο του Κόμματος, που οδήγησε στην κρίση και στη διάσπαση του Κόμματος, που προκάλεσε η φραξιονιστική ομάδα στελεχών του Κόμματος, η οποία έφυγε από το ΚΚΕ προς τον ΣΥΝ.

1991: Το 14ο Συνέδριο (Δεκέμβρης) είναι το Συνέδριο της Ανασυγκρότησης. Το Κόμμα πάλεψε και κατάφερε να σταθεί όρθιο. Το Συνέδριο εξέλεξε τον Χαρίλαο επίτιμο Πρόεδρο του Κόμματος.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης γέννημα του ΚΚΕ και των λαϊκών αγώνων, ο άνθρωπος, ο κομμουνιστής, ο λαϊκός ηγέτης έγραψε στο στερνό του αποχαιρετισμό τα παρακάτω συγκλονιστικά λόγια:

«Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω. Ο,τι βιος είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο Κόμμα στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, τη Μαρξιστική – Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του. Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ο,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό. Θέλω να επιστρέψω και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι και συγκεκριμένα στον Αη Λιά για να ‘χω αγνάντιο. Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μη με ξεχώσουν τα αγρίμια. Δε θέλω λόγους και στεφάνια. Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα. Γεια σας».

Ακόμα παραθέτω και το βίντεο που είχε ετοιμάσει το ΚΚΕ πρός τιμήν του.

http://video.google.com/videoplay?docid=7035977167184627796

Η ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

Παγκρήτια Πολιτική συγκέντρωση του ΚΚΕ  το Σάββατο 24/05 και ώρα 9 μ.μ. στην πλατεία  λιονταριών.θα μιλήσει η Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα.

Δείτε επιπλέον ρεπορτάζ εδώ.