Αντιγράφω από το Θανάση Βούτσινο μερικούς μύθους για το περιβάλλον, τους οποίους πιστεύει πολύς κόσμος:
«Εγώ ψωνίζω μόνο βιολογικά προϊόντα γιατί νοιάζομαι για τον πλανήτη!»
• Προφανώς εννοείτε τον Κρόνο, γιατί στη Γη τα βιολογικά τρόφιμα ταξιδεύουν αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα με ρυπογόνα μέσα μεταφοράς (αεροπλάνα και βαπόρια) για να φτάσουν σε εσάς. Επιπλέον, συσκευάζονται πιο σύνθετα (με σελοφάν, αφρολέξ καφάσια κ.λπ.) αυξάνοντας έτσι τον όγκο των απορριμμάτων.
«Κανονικά, σε παγκόσμιο επίπεδο, όλες οι καλλιέργειες πρέπει να γίνουν βιολογικές!»
•Κανένα πρόβλημα, αρκεί να κοιμάστε ήσυχοι όταν αυτές θα χορταίνουν μόνο τέσσερα δισεκατομμύρια κατοίκους από τα εξίμισι και κάτι του άμοιρου πλανήτη. Εκτός αν προτιμάτε να αποψιλωθούν όλα τα εναπομείναντα δάση για να γίνουν βοσκότοποι, οι οποίοι θα εξασφαλίζουν την απαιτούμενη ποσότητα κοπριάς.
«Τίποτα δεν συγκρίνεται με το γάλα που μου στέλνουν από το χωριό από αγελάδες ελεύθερης βοσκής».
•Την ξέρετε την τραγική ιστορία της μητέρας του Αβραάμ Λίνκολν, που ήπιε γάλα από αγελάδα που βόσκησε δηλητηριώδες φιδόχορτο;
«Ποτέ πια πλαστικό! Μόνο γυαλί ή αλουμίνιο».
•Αν είναι μόνο ζήτημα αισθητικής, καλώς. Έχετε όμως υπόψη ότι για τρία δοχεία με την ίδια ποσότητα υγρού: το γυάλινο απαιτεί για την κατασκευή του, ενέργεια κατά ένα τρίτο περισσότερη από εκείνη του πλαστικού, ενώ το αλουμινίου διπλάσια. Εξάλλου, χωρίς τη χρήση πλαστικών, η ποσότητα άλλων υλικών συσκευασίας θα τετραπλασιαζόταν, η κατανάλωση ενέργειας θα διπλασιαζόταν και ο όγκος των απορριμμάτων θα υπερδιπλασιαζόταν.
«Στο σχολείο δεν μας έλεγαν ότι τα φυτά αναπνέουν και εγκλωβίζουν διοξείδιο του άνθρακα; Άρα, γιατί δε φυτεύουμε περισσότερα δέντρα να ησυχάσουμε;»
•Προφανώς είχατε κάνει κοπάνα στο άλλο μάθημα, που μας έλεγαν ότι τα φυτά επίσης εκπέμπουν ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα, με μια διαδικασία που μόλις έχουμε αρχίσει να κατανοούμε. Επιπλέον, όλη η έκταση της Γης δεν φτάνει για να φιλοξενήσει αριθμό δέντρων ικανό να απορροφήσει το διοξείδιο που παράγεται απ’ όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Επίσης, μόνο το 25% του παραγόμενου ξύλου παγκοσμίως καταλήγει σε δομικά υλικά ή έπιπλα με μεγάλη διάρκεια ζωής. Το υπόλοιπο γίνεται χαρτί και άλλα βραχύβια προϊόντα, τα δε υπολείμματα (ακόμη και του χαρτιού, αν δεν ανακυκλωθεί) παράγουν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα κατά την αποσύνθεση τους και ένα λιγότερο διάσημο αλλά το ίδιο ή περισσότερο επιβλαβές αέριο του θερμοκηπίου, το μεθάνιο.
«Κυκλοφορώ παντού με το υβριδικό μου αυτοκίνητο. Έχει μηδενικές εκπομπές ρύπων και επιπλέον έχω τεράστια οικονομία στη βενζίνη».
•Κάπως πρέπει να εξιλεωθεί και αυτό, αφού για όλα τα στάδια της κατασκευής του χρησιμοποιήθηκε, όπως και για κάθε τύπου αυτοκίνητο, ποσότητα υγρών καυσίμων συγκρίσιμη με αυτή που θα έκαιγε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, αν δεν ήταν υβριδικό. Σκεφτήκατε ποτέ το να μειώσετε γενικώς τη χρήση του αυτοκινήτου;
«Τον παλιό μου υπολογιστή τον έδωσα για ανακύκλωση».
•Εύγε! Μακάρι να βρει τον δρόμο της επιστροφής στην παραγωγή νέων προϊόντων. Το 80% των ηλεκτρικών- ηλεκτρονικών απορριμμάτων (από σκληρούς δίσκους, οθόνες, πληκτρολόγια κ.λπ.) καταλήγει σε τεράστιες χωματερές στην Κίνα και σε χώρες του Τρίτου Κόσμου όπως η Νιγηρία, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές. Εκεί, κακοπληρωμένοι εργάτες τα αποσυναρμολογούν όπως- όπως και μεγάλες ποσότητες από αυτά καίγονται (προκαλώντας αποπνικτικές αναθυμιάσεις και αναπνευστικά) και ρίχνονται σε ποτάμια, αυξάνοντας έτσι τις συγκεντρώσεις μολύβδου κα άλλων βλαβερών στοιχείων στο νερό και στο έδαφος. Όλα αυτά βέβαια χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά…
Το σχόλιό μου: Μόνο σε μια κοινωνία με κεντρικά σχεδιασμένη παραγωγή, που δε θα επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τη συσσώρευση κερδών θα προστατεύεται πραγματικά το περιβάλλον. Με διαχειριστικά κόλπα το περιβάλλον δε σώζεται…
